^{وقتی که دیگر نبود}

^{من به بودنش نیازمند شدم.}

^{وقتی که دیگررفت}

^{من به انتظار آمدنش نشستم.}

^{وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد}

^{من او را دوست داشتم.}

^{وقتی او تمام کرد}

^{من شروع کردم.}

^{وقتی او تمام شد}

^{من آغاز شدم.}

^{و چه سخت است.}

^{تنها متولد شدن}

^{مثل تنها زندگی کردن است.}

امشب در شاهراه وصل به معبود اگر کوله بار دعایتان جا داشت ما را فراموش نکنید.

امشب شبه قدره بیاین با همدیگه واسه تمام مریضا و گرفتارا دعا کنیم 

واسه خوشبختیه جوونامون و عاقبت به خیر شدنشون

                                                التماس دعا

!...خـــــداحافظ

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

به شرطی که بفهمی ترشده چشمام

خداحافظ کمی غمگین

بیاد اون همه تردید

بیاد آسمونی که منو ازچشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ

 نه اینکه رفتنم ساده است

نه اینکه میشه باورکرد

دوباره آخر جاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندم دل به رویاها

بدونی همینه رسم این دنیا

خداحافظ    خداحافظ    خداحافظ

همین حالا خداحافظ

قلبمو دادم دستت كه عمري داشته باشي

ولي زدي شكستيش بدون هيچ بهونه

عزيزم دله از سنگت تو خاطرم ميمونه

آخه چرا منو تنها گذاشتي

منو با گريه و غم جا گذاشتي

همش فك ميكنم شايد از اول

منو حتي يه لحظه دوست نداشتي

دوست نداشتي

دوست نداشتي

منو يه قلب داغون

منو چشماي گريون

من عاشق تو قلبت

بودم دو روزي مهمون

منو هواي ابري

منو بارون پاييز

منو روزاي بي تو

يه قصه ي غم انگيز

چه روز دلخراشي وقتي خواستي جدا شي

قلبمو دادم دستت كه عمري داشته باشي

ولي زدي شكستيش بدون هيچ بهونه

عزيزم دله از سنگت تو خاطرم ميمونه

در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ جکسن در خانه‌ای اجاره شده در بلوار نورث کارل وود در منطقهٔ هومبلی هیلز لوس آنجلس در حالی که بیهوش بود بر روی تختش پیدا شد. تلاش برای به هوش آوردن او توسط پزشک شخصی‌اش ناموفق بود. ادارهٔ آتش‌نشانی لوس آنجلس در ساعت ۱۲:۲۱ تماسی دریافت کرد و ۹ دقیقهٔ بعد به محل رسید. گزارش شده که او نفس نمی‌کشید و عملیات احیای قلب انجام شد. تلاش برای احیای او در راه و برای یک ساعت دیگر در مرکز پزشکی یو سی ال آ، بعد از رسیدن به آنجا در حدود ساعت ۱۳:۱۴ ادامه یافت. به گزارش پیراپزشک‌هایی که به خانهٔ او رفتند او در همان زمان هم در حالت ایست قلبی قرار گرفته بود. مرگ او در ساعت ۲:۲۶ دقیقه به وقت محلی اعلام شد. بسیاری از سازمان‌های خبری دربارهٔ انتشار اولیهٔ اخبار مرگ او بسیار محتاط بودند. جسد او برای بررسی بیشتر به پزشکی قانونی لوس آنجلس برده شد و توسط هلی کوپتر از مرکز پزشکی به پزشکی قانونی در ارتفاعات لینکلن حمل شد. کالبدشکافی برای جمعه ۲۶ ژوئن مقرر شده بود. نتایج نهایی بعد از انجام تست سم‌شناسی که ممکن است ۶ تا ۸ هفته طول بکشد مشخص می‌شود. گزارش شده که بعد از اینکه خانوادهٔ جکسون اشاره کردند که او بخاطر اوردز دمرول-دارویی شبیه به مرفین- فوت کرده است, پلیس در حال آماده شدن برای مصاحبه با پزشک شخصی مایکل جکسن است.

مرگ جکسون باعث سوگ طرفدارانش در سراسر جهان در سطح بسیار وسیعی شد. اخبار مرگ جکسن بسرعت در سطح اینترنت منتشر شد و به علت هجوم ناگهانی کاربران بسیاری از وب سایت‌ها دچار مشکلات فنی شدند. گوگل اعلام کرد که بعد از افزایش ناگهانی جستجو برای «مایکل جکسن» دچار مشکلات فنی شد طوری که شرکت تصور کرد مورد حملهٔ هکرها قرار گرفته‌است. سایت اجتماعی تویتر با سرازیر شدن تعداد رکوردشکنی از کاربران برای انتشار اخبار مرگ جکسن دچار درهم شکستگی ناگهانی شد. ای آی ام سرویس اس ام اس ارائه شده توسط آمریکا آنلاین برای چهل دقیقه آفلاین شد. شرکت این شرایط را «لحظه‌ای جاودانه در تاریخ اینترنت» نامید و اضافه کرد «تا به حال موردی با این وسعت و عمق ندیده بودیم». ویکی پدیا نیز اختلالات فنی را به علت ویرایش‌های بیشمار و انباشتگی بیش از حد کاربران تجربه کرد.

در مراسم عمومی یادبود جکسن که مملو از ابراز احساس توسط شرکت کنندگان و اجرا کنندگان بود, نزدیک به 2 میلیون نفر از سراسر دنیا حاضر شدند. ال شارپتون در سخنرانیش به فرزندان جکسن گفت که: "هیچ چیز عجیب و غریبی دربارهٔ بابای شما وجود نداشت. چیزی که اون مجبور بود با اون سر و کار داشته باشه عجیب و غریب بود." حضار در واکنش به این سخنان از جای خود برخواسته و به تشویق پرداختند. "دختر 11 سالهٔ جکسن, پاریس کاترین, در حالی که اشک می ریخت به حضار گفت که:"از موقعی که به دنیا اومدم, بابا بهترین پدری بوده که شما بتونین تصورشو بکنین ... فقط می خواستم بگم که خیلی دوستش دارم."

در ساعات بعد از مرگ جکسن فروش آثار او بشدت افزایش یافت. دلهره‌آور به جایگاه نخست جدول آمریکن آی تون موزیک در حالی که ۸ تای دیگر وارد ۴۰ اثر برتر شدند. در بریتانیا جایی که جکسون باید تا کمتر از سه هفتهٔ دیگر اجرا می‌کرد آلبوم‌های او به جایگاه ۱۴ از ۲۰ اثر برتر جدول فروش آمازون با آلبوم جدا از بقیه در جایگاه نخست رسید. نه عدد از آلبوم‌های او در جدول ۱۰ اثر برتر آی تونز وارد شدند که عبارتند از دلهره آور بد خطرناک و سه تای دیگر. در فروشگاه آی تونز بریتانیا در ۲۶ جون سی و نه عدد از قطعات جکسن در لیست ۱۰۰ اثر برتر به علاوهٔ پنج ترانه از جکسن فایو بودند. هشت عدد از آلبوم‌های او در رده‌های نخست ۱۰ آلبوم دانلود شدهٔ برتر و پنج ویدئوی برتر نیز کلا ویدئوهای جکسن بودند. علاوه بر این‌ها او با آهنگ «مردی در آینه» وارد ۱۰ اثر برتر دانلود شده شد.

کمتر از چهار ماه قبل از مُرد جکسن، ایان هالپرین-یکی از کسانی که به نوشتن زندگینامهٔ او اقدام کرده بود-افشا کرد که جکسن مجموعه‌ای حاوی بیش از ۱۰۰ آلبوم داشت که قرار بود بعد مرگ او برای حمایت از فرزندانش منتشر بشود.

 سبک موسیقی

 سوژه‌ها و سبک ها

استیو هوآی از ال موزیک (All Music), بیان می‌کند که توانایی و استعدادهای فراوان جکسن, او را قادر به تجربهٔ سوژه‌ها و سبک‌های گوناگونی در طول دوران کاری سولوی (تک خوان) خود کرده‌است. به عنوان یک موسیقیدان, او از سبک دنس (سبک رقص) و بلد‌های (سبک عاشقانه یا احساس گرا) موتاون, به سبک نیو جک سوینگ (new jack swing ــ سبک ترکیب ار اند بی و سول و رپ) با مایه‌های تکنو, و بعد به ترکیب تمام این‌ها با ریتمهای سبک فانک و گیتار هارد راک پرداخته‌است. برخلاف بسیاری از هنرمندان, جکسن آهنگ‌های خود را روی کاغذ نمی‌آورد. بلکه آن‌ها را داخل یک دستگاه ضبط صوت دیکنه می‌کند; هنگام ضبط, او آهنگ را از حفظ می‌خواند. تعدادی از منتقدان بیان کرده‌اند که, Off the Wall, ترکیبی از بلدهای فانک, دیسکوـ پاپ, سول, راک ملایم, جاز و پاپ است. مثال‌های مهم عبارتند از: بلد «She's out of My Life» (او از زندگیم بیرونه) و دو ملودی دیسکو, «Workin' Day and Night» (شب و روز کار کردن) و «Get on the Floor» (بپر روی کف (سالن رقص)). طبق نظر هوآی, Thriller نقاط قوت Off the Wall را قوی تر و خالص تر کرد; قطعات دنس و راک جسارت آمیزترند, در حالی که ملودی‌های پاپ و بلد ها, ملایم تر و روح انگیزتر هستند. قطعات برجسته عبارتند از: بلد هاًHuman Nature«(طبیعت بشر)»The Lady in My Life«,(بانویی در زندگیم) و»The Girl Is Mine,« قطعات فانک:»Billie Jean«,»Wanna Be Startin' Somethin« و آهنگ‌های تنظیم شده به سبک دیسکو:»Baby Be Mine«(عزیزم مال من باش) و»P.Y.T. (Pretty Young Thing)(موجود جوون زیبا). با Thriller , کریستوفر کانلی از مجلهٔ رولینگ استون اظهار کرد که, جکسن پیوستگی طولانی مدتش را با تم پس زمینه‌ای پارانویا (وهم گرایی) , و خیالات تیره و تار تر گسترش داده‌است. استفن ارلوین از ال موزیک اشاره کرد که, این گرایش در آهنگ های«Billie Jean» و «Wanna Be Startin' Somethin'» مشهود است. در«Billie Jean» جکسن دربارهٔ یک طرفدار سمج می‌خواند, که ادعا می‌کند جکسن پدر فرزند اوست. در«Wanna Be Startin' Somethin» او برعلیه شایعات و رسانه‌ها صحبت می‌کند. «Beat It», آهنگ راک ضد خشونت خیابانی, ادای احترامی به تاتر موزیکال وست ساید استوری بود و طبق گفتهٔ هوآی, اولین آهنگ راک تحول آفرین جکسن شد. هوآی همچنین اشاره کرد که, قطعهٔ همنام با عنوان آلبوم, «Thriller» , آغازگر ابراز علاقهٔ جکسن به موضوعات فراطبیعی است. بحثی که او در سال‌های بعد بارها به آن پرداخت. او در این آهنگ, از جلوه‌های صوتی سینمایی, موتیف‌های فیلم‌های وحشت و حقه‌های آوازی برای القای حس خطر در کارش استفاده کرد. در ۱۹۸۵, جکسن آهنگ حماسی «We Are the World» را برای اهداف خیرخواهانه نوشت. موضوعات بشردوستانه بعدها جزء هستهٔ مرکزی زندگی و موسیقی او شدند.

در Bad، ایدهٔ جکسن حول محور عاشق طعمه جو، در آهنگ راک «Dirty Diana» دیده می‌شود. اولین تک آهنگ، «I Just Can't Stop Loving You» یک آهنگ عاشقانهٔ سنتی, در حالی که «Man in the Mirror» یک بلد حماسی دربارهٔ اقرار و چاره جویی بود و در سطح بالاتری نسبت به کار قبلی او «We Are the World» قرار داشت. «Smooth Criminal» (مجرم زیرک) , روایت یک هجوم خونبار, تجاوز و شاید قتل است. او در این آهنگ, از صدای طبل‌های دیجیتالی, خطوط بم ساخته شده توسط کیبورد, المنت‌های سازهای ضربی و صدای تپش قلب خودش, برای ارائهٔ تاثیر نافذ یک قلب تپنده, استفاده نمود.

استفن ارلوین از ال موزیک، اظهار می‌کند که، Dangerous جکسن را به صورت یک فرد کاملا متناقض نشان می‌دهد. او توضیح می‌دهد که، این آلبوم متفاوت تر و متنوع تر از آلبوم قبلی او Bad است. بطوری که, مخاطب حرفه‌ای را مورد توجه قرار می‌دهد، اما با قطعات حماسی نظیر «دنیا رو شفا بدهHeal the World» برای مخاطب سطح متوسط نیز جذاب است. نیمهٔ اول آلبوم, به سبک نیو جک سوینگ پرداخته‌است و شامل قطعات «Jam» و «Remember the Time» است. در آهنگ «Black or White», جکسن از المنت‌های هارد راک استفاده می‌کند.در این آلبوم, جکسن برای اولین بار ناهنجاری‌های اجتماعی را جزء موضوعات اصلی قرار می‌دهد, برای مثال, «Why You Wanna Trip on Me» (چرا می خوای در مورد من وهم بسازی؟) برعلیه گرسنگی جهانی, ایدز, بی خانمانی, سوء استفاده از داروها و مواد مخدر اعتراض می‌کند. Dangerous حاوی تلاش‌هایی دربارهٔ تمایلات جنسی, مثل «In the Closet» (پشت درهای بسته) است. آهنگ عشقی دربارهٔ میل و انکار, ریسک و خوددار بودن, زهد و ارتباط, خلوت و افشاء. قطعهٔ همنام با عنوان آلبوم, ادامه‌ای است بر موضوع عاشق طعمه جو و میل مفرط. نیمهٔ دوم شامل آهنگ‌های حماسی پاپ ـ گاسپل درون گرا, مانند «Will You Be There» (آیا آنجا خواهی بود؟), «Heal the World» و «Keep the Faith» (ایمانو نگه دار) است. در این آهنگ ها, جکسن سرانجام لب به سخن دربارهٔ برخی دلمشغولی‌ها و نگرانی‌های شخصی اش باز می‌کند. در بلد «Gone Too Soon» (خیلی زود رفت), جکسن به دوستش رایان وایت, و افرادی که بر اثر بداقبالی مبتلا به ایدز شده اند, ادای احترام می‌نماید.

HIStory , فضایی از وهم و سوء ظن خلق می‌کند. این آلبوم, بر روی سختی‌ها و جنجال‌های علنی که جکسن قبل از تولید این آلبوم درگیرشان شد تمرکز می‌کند. در تلاشهای نیو جک سوینگ ـ فانک ـ راک «Scream» و «Tabloid Junkie» (معتاد تبلوید) همراه با بلد ار اند بی «You Are Not Alone», جکسن آثار تلافی جویانه ای, برعلیه بی عدالتی و انزوایی که احساس می‌کند می‌سازد و بیشتر خشمش را به سوی رسانه‌ها نشانه می‌گیرد. در بلد درون گرا «Stranger in Moscow» (غریبه در مسکو), جکسن غم خود را به خاطر «سقوط از شوکت» ابراز می‌کند, در حالی که آهنگ‌هایی مثل «Earth Song» (ترانهٔ زمین), "Childhood" (کودکی), Little Susie«(سوزی کوچولو) و»Smile«( لبخند), همه قطعات پاپ اپرایی هستند. در قطعهٔ ".D.S", جکسن یک حملهٔ لفظی بر علیه تام اسندن آغاز کرد. او اسندن را به عنوان یک ضد اجتماع سفید پرست که می‌خواهد»منو به چنگ بیاره, زنده یا مرده«توصیف می‌کند. اسندن در مورد آهنگ گفت,»من ـــ بهتره بگیم ـــ بهش افتخار ندادم آهنگشو بشنوم, اما بهم گفته شده که آهنگ با صدای شلیک گلوله تموم می‌شه".

در تولید آلبوم Invincible , جکسن طی برنامهٔ کاری سنگینی با تولید کننده ,رادنی جرکینز, کار کرد. این آلبوم از قطعات سول مدرنی مثل «Cry» و «The Lost Children» (بچه‌های گم شده) و بلدهایی مثل "Speechless" (بی کلام), «Break of Dawn» (سپیده دم)و «Butterflies» و قطعاتی که ترکیبی از سبک‌های هیپ هاپ, پاپ و رپ, مانند ,2000 وات, Heartbreaker(قلب شکن) و "Invincible" (تسخیرناپذیر) تشکیل شده‌است.

سبک آوازیی

جکسن از زمان کودکی می‌خوانده, و در طول زمان, آواز و سبک آوازی او به واسطهٔ بلوغ, یا ترجیح شخصی برای مطابقت دادن تفسیر آوازی اش با سوژه‌ها و سبک‌هایی که برای منتقل کردن هنرش انتخاب می‌کند به طور چشمگیری تغییر کرده‌است. بین ۱۹۷۱ و ۱۹۷۵ صدای جکسن «به آرامی از آواز سوپرانوی یک پسر بچه, به تنور بالای دوجنسی کنونی او تغییر کرد». همانطور که در آهنگ «(Shake Your Body (Down to the Ground» دیده می‌شود, در میانهٔ دههٔ هفتاد, خواننده یک «سکسکهٔ آوازی» اختیار کرد. هدف سکسکه ـــ چیزی شبیه به فرو کشیدن هوا یا نفس نفس زدن ــــ, کمک به انتقال یک احساس خاص است: هیجان, غم یا ترس. با از راه رسیدن Off the Wall در اواخر دههٔ هفتاد, توانایی‌های جکسن به عنوان یک آوازه خوان به خوبی مورد توجه قرار گرفت. ال موزیک او را یک «آوازه خوان با استعدادهای کور کننده» توصیف کرد. در همان زمان رولینگ استون آوازهای او را با آوازهای «نفس نفس و گسستگی‌های کلامی رویایی» استیو واندر مقایسه نمود. نتیجهٔ تجزیه و تحلیل آن‌ها این بود که, «آواز تنور سبک, نرم و محکم جکسن بطور غیرعادی زیباست و به نرمی به کالبد یک فالستوی (صدای بسیار بالای غیرطبیعی مردانه) حیرت انگیز می‌لغزد که خیلی جسورانه به کار برده می‌شود». ۱۹۸۲ شاهد انتشار Thriller بود و رولینگ استون بر این عقیده بود که جکسن دیگر «با یک صدای کاملا بالغ» می‌خواند که «رنگ ملایمی از غم دارد». انتشار "Bad" در ۱۹۸۷, نمایانگر آوازهای سولوی خشن و جسورانه‌ای در اشعار, و تون‌های نرم تری در گروه کر است. یک لغزش تلفظی ویژه, مکررا با نکته سنجی توسط جکسن به کار برده می‌شود, که بسته به موقعیت, «cha'mone» یا «come on)»shamone) تلفظ می‌شود, این مورد نیز جزء نکاتی است که هنگام اغراق یا تقلید از او به آن تاکید می‌کنند. ورود به دههٔ نود مصادف با انتشار آلبوم متناقض و درون گرا Dangerous بود, در اینجا جکسن از آوازهایش برای قدرت دادن به سبک‌ها و سوژه‌هایی استفاده کرد که قبلا شکل گرفته بودند. نیویورک تایمز اشاره می‌کند که, در برخی قطعات «او هوا را برای نفس کشیدن می‌بلعد, صدایش با شوری مردد لرزش برمی دارد, یا در حد زمزمه‌ای تهدید آمیز, که از لا به لای دندان‌های کلید شده هیس می‌کند پایین می‌افتد» و او یک «آواز ترحم برانگیز» دارد. هنگام خواندن دربارهٔ برادری, یا احترام به خویشتن, موسیقیدان دوباره به آوازهای «نرم» برمی گردد. «In the Closet» حاوی نفس‌های سنگین و زنجیره‌ای از سیلاب‌های روان و فراری پنج تایی است, در حالی که در قطعهٔ همنام با آلبوم, جکسن یک رپ دکلمه‌ای اجرا می‌کند. در ۱۹۹۳, جکسن برای اولین بار در مصاحبه با اپرا وینفری نشان داد که چگونه از دهان و حنجره اش به عنوان ساز موسیقی (جعبهٔ ریتم) استفاده و بدین وسیله آهنگ‌ها را پایه گذاری می‌کند. هنگام تفسیر Invincible ,رولینگ استون بر این عقیده بود که در سن ۴۳ سالگی, جکسن همچنان «قطعات اعلای آوازی ریتمیک و هارمونی‌های آوازی مواج» اجرا می‌کرد. نلسون جرج آوازهای جکسن را اینطور معرفی می‌کند, «زیبایی الهی, جسارت, غریدن, طبیعت کودکانه, فالستو (صدای بسیار بالای غیرطبیعی مردانه) , نرمی و روانی, که ترکیب این المنت‌ها او را به یک آوازه خوان برتر تبدیل می‌کند».

 موزیک ویدئو ها

استیو هوآی از ال موزیک, این حقیقت را بررسی کرد که, جکسن موزیک ویدئو‌ها را از طریق خطوط داستانی پیچیده, حرکات رقص, جلوه‌های ویژه و ایفای نقش‌های کوتاه توسط افراد مشهور, به یک فرم هنری و یک ابزار تبلیغاتی تبدیل نمود و همزمان با آن تبعیضات نژادی را نیز فرو پاشید. طبق گفتهٔ کارگردان وینسنت پترسن, که در چند موزیک ویدئو با خواننده همکاری داشت, ایده و تصور بسیاری از موضوعات تیره و تار و سرد در کارهای او, از جکسن بوده‌است. قبل از موفقیت آلبوم Thriller , جکسن برای پخش شدن کارهایش توسط کانال MTV به سختی تلاش کرد, چون آمریکایی آفریقایی تبار بود. وقتی CBS رکوردز MTV را تحت فشار گذاشت, این کانال شروع به پخش «Billie Jean» و بعد «Beat It» کرد. این سرآغاز شراکت طولانی مدت بین جکسن و MTV شد و به هنرمندان سیاهپوست اعتبار داد. محبوبیت ویدئوی او, باعث «روی نقشه» قرار گرفتن این کانال نسبتا تازه تاسیس شد و تمرکز برنامه‌های MTV به نفع پاپ و ار اند بی تغییر کرد. فیلم‌های کوتاه مثل Thriller , تا حد زیادی منحصر به جکسن باقی مانده اند, در حالی که سری رقص‌های گروهی «Beat It», مکررا توسط هنرمندان دیگر کپی شده‌است. طراحی رقص Thriller , قسمتی از فرهنگ مردمی جهانی است و مردم در همه جا از بالیوود گرفته تا زندان‌های فیلیپین به بازسازی آن پرداخته‌اند. فیلم کوتاه Thriller , باعث افزایش ارزش قالب موزیک ویدئو شد, و نامش به عنوان «موفق ترین موزیک ویدئو برای همیشه», در رکوردهای جهانی گینس ثبت شده‌است.

در موزیک ویدئوی ۱۸دقیقهٔ برای «Bad» ـــــ به کارگردانی مارتین اسکورسیز‌ ــــ جکسن شروع به انجام القائات و طراحی رقصی کرد, که در کارهای قبلی او دیده نشده بود. او در موقعیت‌های خاصی سینه, تنه یا خشتک شلوارش رابه چنگ می‌گرفت یا لمس می‌کرد. در حالی که او این حرکات را به عنوان بخشی از «طراحی رقص» معرفی کرده, طرفداران و منتقدان واکنش‌های مختلف و متضادی در پذیرش این حرکات بروز داده‌اند. مجلهٔ تایم این حرکات را «دون ش‍‍‍‍ان» نامید. در این ویدئو وسلی اسنایپس نیز حضور داشت. در آینده, افراد مشهور معمولا در ویدئوهای جکسن به ایفای نقش‌های کوتاه می‌پرداختند. برای «Smooth Criminal» , جکسن تکنیک یک «حرکت مایل ضد جاذبه» را برای اجرایش اختراع کرد, که به شمارهٔ US Patent No. ۵٬۲۵۵٬۴۵۲ ثبت اختراع شد. با اینکه موزیک ویدئو برای «Leave Me Alone» (تنهام بذار) بطور رسمی در آمریکا منتشر نشد, در ۱۹۸۹, برندهٔ جایزهٔ شیر طلایی بخاطر کیفیت جلوه‌های ویژهٔ بکار رفته در تولید آن شد. در ۱۹۹۰ «Leave Me Alone» برندهٔ یک جایزهٔ گرمی برای «بهترین موزیک ویدئو, فرم کوتاه» شد.

جایزهٔ «هنرمند پیشگام دههٔ MTV ویدئو» برای گرامی داشت دستاوردهای جکسن در فرم هنری در دههٔ هشتاد, به او داده شد, در سال بعد اسم این جایزه به افتخار جکسن به نام او تغییر کرد. «Black or White», با یک ویدئوی جنجال برانگیز همراه بود, که در ۱۴ نوامبر ۱۹۹۱ بطور همزمان در ۲۷ کشور برای ۵۰۰ میلیون مخاطب افتتاح شد, وسیع ترین دامنهٔ مخاطب که برای یک موزیک ویدئو تاکنون ثبت شده‌است. این ویدئو حاوی سکانس‌هایی بود که وجود طبیعت جنسی همراه با تصاویری از خشونت, از آن‌ها برداشت شد. سکانس‌های نامطبوع نیمهٔ آخر نسخهٔ ۱۴ دقیقه‌ای حذف شد تا از تحریم ویدئو جلوگیری شود و جکسن عذرخواهی کرد. مکالی کالکین (بازیگر تنها در خانه) , پگی لپتن و جرج وندت نیز همراه با جکسن در این ویدئو حضور داشتند. این ویدئو, به ورود تکنولوژی تبدیل دیجیتالی اجسام به یکدیگر, در موزیک ویدئوها کمک کرد.

«Remember the Time» تولید پیچیده‌ای داشت, و با بیش از ۹ دقیقه زمان, یکی از طولانی ترین موزیک ویدئوهای اوست. محل اتفاق وقایا مصر باستان بود, این اثر به ارائهٔ جلوه‌های ویژه ی پیشگام پرداخت و ادی مورفی, آیمن و مجیک جانسن در آن حضور داشتند, طراحی رقص این فیلم کوتاه موزیکال, پیچیده و متفاوت بود. ویدئو برای «In the Closet» از نظر جنسی آتشی ترین ویدئوی جکسن تا به امروز است. سوپر مدل ناومی کمپبل, در یک رقص ابراز عشق به همراهی جکسن, در این اثر حضور داشت. این ویدئو به خاطر اثری که می‌توانست القا کند در آفریقای جنوبی تحریم شد.

موزیک ویدئو برای «Scream» به کارگردانی مارک رامنک و طراح تولید تام فادن, یکی از برجسته ترین آثار جکسن است, که بشدت مورد تحسین منتقدان قرار گرفته‌است. در ۱۹۹۵, این اثر نامزد ۱۱ جایزه از مراسم جوایز موسیقی MTV شد ــــ بیش از هر موزیک ویدئوی دیگری ــــ و جوایز «بهترین ویدئوی رقص», «بهترین طراحی رقص» و «بهترین کارگردانی هنری» را برد.

آهنگ "Scream" و ویدئویی که آن را همراهی می‌کند, پاسخی بود برای ضربه‌ای که رسانه‌ها از پشت به جکسن زدند, بعد از آنکه او در ۱۹۹۳ مورد اتهامات سوء استفادهٔ جنسی از کودکان قرار گرفت. در این ویدئو جکسن و خواهرش جنت, خشمگینانه رفتار رسانه‌ها را که تصویر نادرستی از آن‌ها به مردم ارائه می‌دهند تلافی می‌کنند. این ویدئو بطور کامل بصورت سیاه و سفید فیلمبرداری شد. فادن توضیح می‌دهد که, «مارک روایت رو نوشته بود, و ایدهٔ کلی این بود که مایکل و جنت تو این سفینهٔ فضایی بزرگ بودند و تنها بودن.... اونا داشتن از زمین دور می‌شدن و ست‌های (محل فیلمبرداری) مختلف بجای فضاهای مختلف سفینهٔ فضایی بود ,جایی که اونا می‌تونستند کمی تفریح کنن, یا آرامش داشته باشن». برای ساخت ست (محل فیلمبرداری) ۱۳ قسمتی این موزیک ویدئو فقط یک ماه فرصت بود, این ست‌ها توسط کارگردان‌های هنری تحت سرپرستی فادن: ریچارد برگ, جف هال و مارتین مرول تولید شد. فادن این ماموریت را یک «عملیات نظامی» توصیف می‌کند و توضیح می‌دهد که, «ایده این بود که به هر کارگردان سه تا ست بدیم: پیچیده, نه چندان پیچیده, ساده و آسون». یک سال بعد, این اثر برندهٔ جایزهٔ گرمی برای «بهترین موزیک ویدئو, فرم کوتاه» شد, کمی بعد رکوردهای گینس آن را در لیست «گران ترین موزیک ویدئوهایی که تا کنون ساخته شده» با هزینه‌ای معادل ۷ میلیون دلار, قرار داد.

«Earth Song» با یک موزیک ویدئوی گران و خوب پذیرفته شده توسط مخاطب, همراهی شد, که نامزد جایزهٔ گرمی برای «بهترین موزیک ویدئو, فرم کوتاه» در ۱۹۹۷ شد. موضوع ویدئو دربارهٔ محیط زیست, با تصاویری از آسیب به حیوانات, جنگل زدایی, آلودگی و جنگ بود. با استفاده از جلوه‌های ویژه مسیر زمان عوض می‌شود و حیات برمی گردد, جنگ پایان می‌یابد و جنگل‌ها از نو می‌رویند. Ghosts (اشباح) فیلم کوتاهی به نوشتهٔ جکسن و استفن کینگ و به کارگردانی استن وینسن بود, که در ۱۹۹۶ در جشنوارهٔ فیلم کن افتتاح و در ۱۹۹۷ منتشر شد. Ghosts بیش از ۳۸ دقیقه طول داشت و دارای رکورد بلند ترین موزیک ویدئو در رکوردهای جهانی گینس است.

 مرام و تاثیر

در ۱۹۸۴, نام جکسن بطور رسمی در قدمگاه مشاهیر هالیوود ثبت شد. جکسن اثر برجسته‌ای بر موسیقی و فرهنگ سراسر جهان گذاشته‌است. او در آمریکا تبعیض‌های نژادی را فرو پاشید, هنر موزیک ویدئو را متحول کرد, و راه را برای موسیقی پاپ مدرن هموار نمود. فعالیت‌های کاری, صوت یکتای موسیقایی و سبک آوازی جکسن, هنرمندان هیپ ـ هاپ, پاپ و آر اند بی بیشماری را تحت تاثیر قرار داده‌است. هنرمندانی مثل ماریا کری, آشر, بریتنی اسپیرز, جاستین تیمبرلک و آر. کلی. جکسن برای بیشتر دوران کاریش, توسط موسیقی و فعالیت‌های بشر دوستانه, تاثیر «بی مانندی» بر روی نسل جوان در سطح جهان گذاشته‌است.

او افتخارات و جوایز بیشماری در طول فعالیت کاری اش دریافت کرده است, از جمله, «موفق ترین هنرمند مرد پاپ هزاره» از جوایز جهانی موسیقی, «هنرمند قرن» از جوایز موسیقی آمریکا, و «هنرمند پاپ هزاره» از جوایز بمبی. او دوبار به تالار مشاهیر راک اند رول فرا خوانده شده است, یکبار به عنوان عضوی از گروه جکسن فایو در ۱۹۹۷ و بعدا بعنوان یک هنرمند سولو در ۲۰۰۱. جکسن به تالار مشاهیر آهنگ سازان نیز در ۲۰۰۲ فرا خوانده شد. جوایز او عبارتند از, تعداد بسیار زیادی رکورد جهانی گینس (۸ تا فقط در ۲۰۰۶), ۱۳ جایزه گرمی, ۱۳ تک آهنگ برتر ــــ بیش از هر هنرمند مرد دیگری بعد از پایه گذاری جدول ۱۰۰ اثر برترــــ و فروش ۷۵۰ میلیون واحد (دیسک) در سراسر جهان.

او با این مشخصه شناخته می‌شود, «یک رب النوع توقف ناپذیر, که تمام ابزار را برای فتح جداول ــــ اینطور که نمایان است ـــــ به ارادهٔ خود در اختیار دارد: صدایی که بلافاصله خود را نشان می‌دهد, حرکات رقص که چشم را خیره می‌کند, استعدادها و قابلیت‌های موسیقایی حیرت انگیز, و محبوبیت و قدرت بسیار بسیار زیاد یک ستاره». در میانهٔ دههٔ هشتاد, مجلهٔ تایم جکسون را «داغ ترین پدیدهٔ فردی از زمان الویس پرسلی» توصیف کرد. در شرف ورود به ۱۹۹۰, ونیتی فر جکسن را مردمی ترین هنرمند در تاریخ نمایش دانست. تام آتلی نویسندهٔ دیلی تلگراف, او را یک «شخصیت فوق العاده مهم درتاریخ فرهنگ مردمی» و یک «نابغه» نامید. کل در آمدهای او در طول زندگی اش, از سهمش از سود کارهای سولو و موزیک ویدئو ها, درآمد کنسرت ها, و مشارکت یا موافقت ها, ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زده شده‌است. در ۲۰۰۶ اعلام شد که جکسن در طول زندگی اش بیش از ۳۰۰ میلیون دلار وقف خیریه نموده‌است. برخی تحلیل گران عقیده دارند که انحصارات او از کاتالوگ‌های موسیقی می‌تواند میلیاردها دلار ارزش داشته باشد. دوران کاری موفقیت آمیز جکسن, او را برای تقریبا چهار دهه بخشی از فرهنگ مردمی کرده‌است. در سال‌های اخیر او به عنوان یکی از معروف ترین مردان جهان شناخته شده‌است

يكي از تنديس هاي بسياري كه براي معرفي آلبوم HIStory در سراسر اروپا نصب شده بود, تنديس نمايان گر سبك پوشش مشخص و آرايش موي اوست كه از سبك نظامی الهام گرفته شده‌است

در ۱۹۹۵, جکسن کاتالوگ موسیقی نورثرن سانگز خود را با قسمت نشر موسیقی شرکت سونی ترکیب کرد و شرکت نشر سونی/ ATV را ساخت. جکسن مالکیت نصف شرکت را بدست گرفت، ۹۵ میلیون دلار پیش پرداخت دریافت کرد و حتی حق کپی رایت آهنگ‌های بیشتری را نیز بدست آورد. او سپس آلبوم دوتایی HIStory: Past, Present and Future, Book I (تاریخ (داستان او): گذشته، حال و آینده, کتاب اول) را منتشر نمود. دیسک اول, HIStory Begins (تاریخ آغاز می‌شود)، آلبومی که شامل پانزده آهنگ از برترین آثار او بود, و بعدها به عنوان Greatest Hits — HIStory Vol. I (بزرگترین آثار برتر ــــ تاریخ, قسمت اول) در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، دیسک دوم، HIStory Continues (تاریخ ادامه دارد)، حاوی پانزده آهنگ جدید بود. آلبوم از همان ابتدا در جایگاه نخست جدول قرار گرفت و اعلام شده که در آمریکا هفت میلیون سری فروش داشته‌است. این آلبوم با ۱۸ میلیون کپی (۳۶ واحد) فروش در سراسر دنیا پرفروش ترین آلبوم چند دیسکی در تمام دوران هاست. HIStory نامزد جایزهٔ گرمی برای بهترین آلبوم شد.

اولین تک آهنگ منتشر شده از آلبوم، «Scream/Childhood» (جیغ/کودکی) بود, که همراه با جوان ترین خواهر جکسن, جنت (Janet) اجرا شده بود. این تک آهنگ بالاترین جایگاه در لحظهٔ ورود به جدول ۱۰۰ اثر برتر یعنی جایگاه شمارهٔ پنج را داشت و نامزد جایزهٔ گرمی برای «بهترین هم آوازی پاپ» شد. «You Are Not Alone» (تو تنها نیستی)، دومین تک آهنگ از HIStory بود; این اثر رکورد دار جهانی برای اولین تک آهنگی است که دربرترین جایگاه، وارد جدول ۱۰۰ اثر برتر شد. این اثر یک موفقیت هنری و تجاری برجسته بود و یک نامزدی گرمی برای «بهترین اجرای آوازی پاپ» دریافت کرد. در اواخر ۱۹۹۵, جکسن در طی تمرینات برای یک اجرای تلویزیونی از حال رفت و سریعا به بیمارستان منتقل شد; علت این پیش آمد خوف ناگهانی حاصل از استرس بود. «Earth Song» (ترانهٔ زمین) سومین تک آهنگ منتشر شده از HIStory بود، و در ۱۹۹۵, در ایام نزدیک به کریسمس, برای شش هفته در جایگاه نخست جدول برترین‌های بریتانیا قرار گرفت; یک میلیون کپی فروخت, و در نتیجه پر فروش ترین تک آهنگ جکسن در بریتانیا شد.

تور جهانی HIStory در ۷ سپتامبر ۱۹۹۶ آغاز شد و در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷ خاتمه یافت. جکسن ۸۲ کنسرت در ۵۸ شهر برای ۴٫۵ میلیون طرفدار اجرا کرد. نمایش در ۵ قاره و ۳۵ کشور اجرا, و تبدیل به موفق ترین تور جکسن از نظر تعداد تماشاگران شد; او از آن زمان تا کنون تور اجرا نکرده‌است. در قسمت استرالیایی تور جهانی HIStory، جکسن با پرستار متخصص پوست، دبورا جینی رو (Deborah Jeanne Rowe)، ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند پسر, بنام مایکل جوزف جکسن پسر، (معروف به «پرنس»), و یک فرزند دختر, بنام پاریس مایکل کاترین جکسن شد. این دو ابتدا یکدیگر را در اواسط دههٔ هشتاد، وقتی جکسن متوجه شد که مبتلا به ویتیلایگوست ملاقات کردند. دبی رو سال‌های زیادی را به مراقبت از بیماری جکسن و همچنین حمایت عاطفی از او مشغول بود، بنابراین قبل از آنکه بطور رمانتیک درگیر شوند, رابطهٔ دوستی مستحکمی ایجاد کرده بودند. آن‌ها ابتدا قصد ازدواج نداشتند، اما بعد از اینکه رو برای اولین بار باردار شد, مادر جکسن دخالت کرد و آن‌ها را متقاعد به ازدواج نمود. این زوج در سال ۱۹۹۹ از یکدیگر جدا شدند, گرچه جکسن از توضیح دلیل جدایی خودداری کرد و آن را جزء "اطلاعات خصوصی" دانست, اما دبی رو به این سئوال پاسخ گفت و علت جدایی را غیر قابل تحمل بودن تلاش بی وقفهٔ رسانه‌ها در تحت نظر گرفتن زندگی خصوصی جکسن برای او اعلام کرد و در ادامه گفت که به جکسن علاقهٔ بسیاری دارد و برای او هر کاری می‌کند. رو حضانت کامل فرزندان را به جکسن داد، آن‌ها هنوز با هم دوست هستند.

در ۱۹۹۷، جکسن Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix (خون روی زمین رقص: تاریخ در میکس) را منتشر کرد, که شامل بازترکیب‌هایی (میکس دوباره) از تک آهنگ‌های برتر HIStory و پنج آهنگ جدید بود. فروش جهانی این آلبوم تا سال ۲۰۰۷ شش میلیون کپی گزارش شده، یعنی یکی از پرفروش ترین آلبوم‌های بازترکیب که تا به حال منتشر شده‌است. این آلبوم و تک آهنگ هم نام با آن, در جدول بریتانیا به جایگاه اول دست یافت. در ایالات متحده، آلبوم به درجهٔ پلاتینیوم رسید، اما فقط تا جایگاه ۲۴ جدول بالا آمد. فوربز در آمد سالانهٔ او را ۳۵ میلیون دلار در ۱۹۹۶ و ۲۰ میلیون دلار در ۱۹۹۷ اعلام کرد.

در طی ژوئن ۱۹۹۹، جکسن در چند رویداد خیریه شرکت نمود. او در کنسرت خیریه در مودنا، ایتالیا، به لوسیانو پاواروتی پیوست. این نمایش در حمایت از سازمان خیریهٔ فرزند جنگ, یک میلیون دلار برای آوارگان کوزوو, و مبالغی برای کودکان گواتمالا جمع آوری نمود. بعدا در همان ماه, جکسن کنسرت‌های خیریهٔ «مایکل جکسن و دوستان» را در آلمان و کره سازماندهی نمود. بقیهٔ هنرمندان شرکت کننده عبارت بودند از: اسلش، اسکورپیونز، بویز سکند من, لوثر وندرس، ماریا کری، ای. آر. رحمان، پرابو دوا، ساندرام، شبهنا، آندره بوچلی و لوسیانو پاواروتی. در آمد این کنسرت‌ها به "بنیاد کودکان نلسون ماندلاً, صلیب سرخ و یونسکو فرستاده شد.

 ۲۰۰۰ــ۲۰۰۲: نزاع انتشارات موسیقی, Invincible و فرزند سوم

در ۲۰۰۰، به علت اینکه جکسن بیشتر از هر سرگرمی ساز یا شخصیتی از رویدادهای خیریه حمایت کرده است, رکورد دیگری در رکوردهای جهانی گینس به نامش ثبت شد. در آن زمان, جکسن در انتظار بازگشت مجوز رسمی شاهکارهای آلبوم‌هایش بود; این مجوز به او اجازه می‌داد که آهنگ‌های قدیمی اش را هر طور که مایل است ارائه کند و دست سونی را از شراکت در سود حاصله کوتاه نماید. جکسن انتظار داشت که این در اوایل هزارهٔ جدید اتفاق بیفتد، اما، بخاطر موادی در قرارداد, این تاریخ بازگشت همچنان سال‌ها بعد است. جکسن شروع به تحقیق کرد، و مشخص شد که وکیل او و سونی در این معامله مشترک بوده، که ایجاد مغایرت منافع می‌کرد. جکسن برای چندین سال درگیر یک مغایرت منافع دیگر نیز بود, سونی سال‌ها سعی در خرید تمام سهم جکسن از کاتالوگ موسیقی مشترکشان داشت. اگر کار یا وضعیت مالی جکسن خراب می‌شد, او مجبور به فروش کاتالوگش می‌گردید. بنابراین, سونی از افول موقعیت جکسن سود می‌برد. جکسن می‌توانست از این مغایرت‌ها به عنوان بهانه‌ای برای خروج زود هنگام از قراردادش استفاده کند. درست قبل از انتشار Invincible (تسخیرناپذیر), جکسن به رئیس سونی موزیک انترتینمنت، تامی ماتولا، اطلاع داد که در حال ترک سونی است. در نتیجهٔ این اقدام، تمامی انتشار تک آهنگ ها، فیلمبرداری‌ها و افتتاحیه‌های مربوط به آلبوم Invincible کنسل شد. در ژوئیه ۲۰۰۲، جکسن اتهاماتی وارد کرد، مبنی بر اینکه ماتولا یک «شیطان» و یک «نژادپرست» که از هنرمندان آفریقایی- آمریکایی اش حمایت نمی‌کند، و از آن‌ها فقط برای منافع شخصی خود استفاده می‌کند. او اضافه کرد که ماتولا همکار او آیرو گوتی را «کاکا سیاه چاق» خطاب کرده‌است. در جواب سونی ادعا کرد که، با توجه به اینکه جکسن از اجرای تور در ایالات متحده خودداری نمود، آن‌ها قادر به تبلیغات با انرژی کافی برای Invincible نبودند.

شش سال بعد از آخرین آلبوم استودیویی و پس از گذراندن بیشتر سال‌های آخر دههٔ نود و اوایل هزارهٔ جدید دور از چشم عموم، در شرایطی که توقعات بسیار بالایی وجود داشت, جکسن Invincible را در اکتبر ۲۰۰۱ منتشر کرد. برای کمک به تبلیغات آلبوم, یک جشن ویژهٔ ۳۰امین سالگرد، به مناسبت ۳۰ امین سال فعالیت او به عنوان یک خوانندهٔ سولو، در مدیسن اسکوئر گاردن برگزار شد. جکسن برای اولین بار از سال ۱۹۸۴ با برادرانش روی صحنه ظاهر شد. همچنین این نمایش اجراهایی توسط مایا، آشر، ویتنی هیوستون، ان سینک، اسلش و هنرمندان دیگری ارائه داد. در دنبالهٔ حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، جکسن به سازماندهی کنسرت خیریهٔ United We Stand: What More Can I Give (ایستاده‌ایم متحد: بیش از این چه می‌توانم بدهم؟) در استادیوم RFK در واشنگتن D.C. کمک نمود. کنسرت در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۱ به روی آنتن رفت و شامل اجراهایی توسط تعداد بسیار زیادی از هنرمندان بود, به علاوهٔ جکسن, که آهنگش «What More Can I Give» (بیش از این چه می‌توانم بدهم؟)را به عنوان اختتامیه اجرا می‌کرد. Invincible یک موفقیت تجاری بود، که از همان ابتدا در برترین جایگاه جداول ۱۳ کشور وارد شد و تقریبا ۱۰ میلیون کپی در سراسر جهان فروخت. این آلبوم در آمریکا به درجهٔ پلاتینیوم دوگانه رسید. با این وجود میزان فروش Invincible بطور چشمگیری نسبت به اثار منتشر شدهٔ قبلی جکسن کم است, که تا قسمتی به علت افول صنعت موسیقی پاپ، کمبود تبلیغات، عدم وجود تور جهانی و نزاع انتشارات موسیقی بود. از این آلبوم سه تک آهنگ ارائه شد، «You Rock My World» (تو دنیامو می‌لرزونی)، «Cry» (گریه کن) و "Butterflies" (پروانه‌ها)، که آخری موزیک ویدئو نداشت.

سومین فرزند جکسن، پرنس مایکل جکسن دوم (معروف به بلنکت، در سال ۲۰۰۲ متولد شد. جکسن هویت مادر او را فاش نکرد، اما گفت که تولد فرزند در نتیجهٔ لقاح مصنوعی از سلول‌های اسپرم خود او بوده‌است. در نوامبر همان سال، جکسن در پاسخ به اصرار طرفدارانی که زیر بالکن اتاق هتل او در برلین جمع شده و خواهان دیدن نوزاد او بودند، پسر تازه متولد شدهٔ خود را روی بالکن اتاق هتل آورد. جکسن در حالی که او را در بازوی راست خود نگه داشته بود و پارچه‌ای را به ملایمت روی چهره اش انداخته بود, او را برای یک لحظه از نردهٔ بالکن هتل آویزان کرد، بالکن چهار طبقه از زمین فاصله داشت، این حرکت انتقادات شدیدی را در رسانه‌ها برانگیخت. جکسن عذرخواهی کرد و این واقعه را «یک اشتباه وحشتناک» خواند.

۲۰۰۳ــ۲۰۰۷: مستند, دادگاه و ریسک‌های تجاری

در ۲۰۰۳، سونی مجموعه‌ای از آثار برتر شمارهٔ یک جکسن را روی CD و (DVD منتشر کرد. در ایالات متحده، آلبوم به جایگاه سیزدهم دست یافت و توسط RIAA در ردهٔ پلاتینیوم درجه بندی شد, انتقال حداقل ۱٫۲ میلیون واحد (دیسک) از این آلبوم به بریتانیا به ثبت رسیده‌است. در همان زمان, جکسن به هفت مورد تجاوز به کودکان و دو مورد اقدام به کاربرد عامل مست کننده برای تسهیل اقدام به جرم مذکور متهم شد. تمام اتهامات در ارتباط با پسری بنام گوین آرویزو بود که در زمان وقوع اتهامات وارد شده زیر ۱۴ سال سن داشت. کمی قبل در همان سال, مستندی بنام زیستن با مایکل جکسن محصول گرانادا تلویزیون، خواننده را در حالی که دست در دست آرویزو داشت، و در مورد چگونگی قرار های خواب صحبت می‌کردند نشان داد. همان پسری که بعدا او را متهم به سوء استفادهٔ جنسی از کودکان کرد. در همان مستند جکسن در حالی که پول بسیار زیادی را ظاهرا بصورت اسراف کارانه خرج می‌کرد به تصویر کشیده شد, او فقط در یک مغازه ۶ میلیون دلار خرج کرد.

جکسن اتهامات مطرح شده را رد نمود، و گفت که قرارهای خواب مطلقا به هیچ وجه جنبهٔ جنسی نداشته. دوست جکسن الیزابت تیلور در برنامهٔ لری کینگ لیو از او دفاع کرد, و گفت که «توی تخت خواب بودن، تلویزیون نگاه می‌کردن. هیچ چیز غیرعادی بینشون نبود. هیچ لمس و دستمالی کردنی نبود. ما مثل بچه‌ها خندیدیم و یه عالمه والت دیسنی نگاه کردیم. هیچ چیز عجیب و غریبی در بین نبود». در روند تحقیقات، وضعیت سلامتی جکسن توسط یک متخصص سلامت ذهنی بنام دکتر استن کاتز بررسی شد; او چند ساعت را نیز به بررسی وضعیت شاکی گذراند. از نظر کاتز, جکسن در حد یک کودک ۱۰ ساله به عقب برگشته بود و وضعیت روانی اش با وضعیت روانی یک بچه باز مطابقت نمی‌کرد.

در جریان دادگاهی که در شرف وقوع بود، جکسن به مورفین و دمرال وابسته شد, که کمی بعد بر آن‌ها غلبه کرد. دو سال بعد از وارد شدن اتهامات به جکسن, دادگاه «مردم در برابر جکسن» در سانتا ماریا, کالیفرنیا، آغاز شد. دادگاه تا پایان مه ‌۲۰۰۵، به مدت پنج ماه به طول انجامید. در طول جریان دادگاه, این موسیقیدان برای بار دیگر از بیماری‌های وابسته به استرس رنج برد و وزن زیادی را از دست داد, که باعث تغییر در ظاهرش می‌شد. در ماه جون, جکسن از تمامی اتهامات تبرئه شد. بعد از پایان جریان دادگاه, جکسن به عنوان مهمان شیخ عبدالله پرنس بحرین, به جزیرهٔ بحرین در خلیج فارس نقل مکان کرد.

سونی ,BMG Visionary: The Video Singles (رویایی : تک ویدئوها) را در بازار اروپا منتشر نمود: یک سری بیست تایی از تک آهنگ‌های برتر او از دهه‌های ۸۰ و ۹۰. در طول پنج ماه هر هفته یک تک آهنگ در فرمت دیسک دو رویه (یک رو DVD و یک رو CD صوتی)، منتشر شد و بعدا مجموع دیسک‌ها به صورت یک ست جعبه‌ای در دسترس عموم قرار گرفت. ست جعبه‌ای در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶ در آمریکا منتشر شد.

در ۲۰۰۶، بعد از بسته شدن درهای خانهٔ اصلی نٍورلند گزارشات منتشر شده، مبنی بر مشکلات مالی جکسن افزایش یافت. یک مسئلهٔ مالی مهم برای او مربوط به یک وام ۲۷۰ میلیون دلاری بود، که توسط حقوق انتشار موسیقی تحت مالکیت او ضمانت شده بود. بعد از تاخیرات مکرر در بازپرداخت ها، یک بستهٔ کمک مالی, وام‌ها را از بانک آمریکا به متخصص قرض فورترس اینوستمنتس انتقال داد. سونی بستهٔ جدیدی پیشنهاد کرد, این بسته جکسن را وادار به قرض ۳۰۰ میلیون دیگر و کاهش مبلغ قسط‌های پرداختی می‌کرد، همچنین در آینده فرصت خرید نیمی از سهم جکسن از شرکت مشترک شان را برای سونی فراهم می‌نمود. جکسن کمک مالی سونی را پذیرفت, با این وجود, جزئیات این معامله علنی نشد. طبق گزارش فوربز با وجود این وام ها, جکسن همچنان سالی ۷۵ میلیون فقط از شراکت انتشاراتی اش با سونی درآمد بدست می‌آورد.

یکی از اولین موقعیت‌هایی که جکسن بعد از جریان دادگاهش در عموم ظاهر شد، بازدید او از دفتر رکوردهای جهانی گینس در لندن مصادف با نوامبر ۲۰۰۶ بود. در آن بازدید هشت رکورد برای او ثبت شد, که «اولین سرگرمی ساز با درآمد بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در سال» و «موفق ترین سرگرمی ساز تمام دوران هاً در میان آن‌ها بودند. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶, در مراسم جوایز جهانی موسیقی, "جایزهٔ الماس" به مناسبت فروش بیش از ۱۰۰ میلیون آلبوم به جکسن تقدیم شد. در نتیجهٔ فوت جیمز براون, جکسن برای به جا آوردن احترامات خود نسبت به این هنرمند به آمریکا بازگشت. او, همراه با ۸۰۰۰ تن از مردم, در تشییع جنازهٔ مردمی جیمز براون در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ شرکت و به او ادای احترام نمود. در اواخر ۲۰۰۶, جکسن پذیرفت که همسر سابقش دبی رو در حق حضانت دو فرزندشان سهیم باشد. در سال ۲۰۰۷ جکسن و سونی فیمس موزیک LLC را از وایکام خریدند. این معامله حقوق آهنگ‌های برخی هنرمندان، از جمله امینم, شکیرا و بک را به جکسن منتقل کرد.

«من از شش سالگی در صنعت سرگرمی سازی هستم... به قول چارلز دیکنز «هم بهترین دوران‌ها بوده, هم بدترین دوران هاً» اما من شغلمو عوض نمی‌کنم... در حالی که بعضی‌ها تلاش‌های مغرضانه‌ای برای صدمه زدن به من انجام دادن, من با قدمهای بلند و روان به راهم ادامه می‌دم چون خانواده‌ای عاشق, ایمان محکم و دوستان و طرفداران فوق العاده‌ای دارم, که از من حمایت کردن, و خواهند کرد".

ــــ مایکل جکسن

 ۲۰۰۸ــ۲۰۰۹: تغییر مسیر, اسکان و برنامه ریزی برای بازگشت به اجراهای زنده

به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد انتشار آلبوم Thriller , جکسن آلبوم دو دیسکی بنام Thriller ۲۵ (دلهره آور ۲۵) منتشر کرد. این ست شامل ۹ آهنگ اصلی آلبوم, بازترکیب‌ها و یک آهنگ جدید به نام «For All Time» (برای تمام دوران‌ها) بود. دو تک آهنگ منتشر شده, «The Girl Is Mine ۲۰۰۸» (دختره مال منه ۲۰۰۸) و «Wanna Be Startin' Somethin' ۲۰۰۸» (می خوای چیزی رو شروع کنی ۲۰۰۸) به موفقیت متوسطی دست یافتند. Thriller ۲۵ یک موفقیت تجاری بود, و به عنوان یک آلبوم دوباره منتشر شده عملکرد خوبی داشت, این آلبوم در ۸ کشور و اروپا شمارهٔ یک ,در آمریکا شمارهٔ دو و در بریتانیا شمارهٔ سه شد, و در بیش از ۳۰ جدول ملی, در ۱۰ جایگاه برتر قرار گرفت. Thriller ۲۵ به عنوان یک آلبوم دوبار منتشر شده, مجوز ورود به جدول ۲۰۰ اثر برتر را نداشت, اما به جایگاه نخست جدول برترین کاتالوگ‌های پاپ وارد شد, و برای ۱۰ هفتهٔ متناوب در آن جایگاه باقی ماند و بهترین فروش در ۱۲ سال اخیر را در آن جدول رقم زد. این آلبوم بعد از ۱۲ هفته ۳ میلیون کپی در سراسر دنیا فروخت. در نوامبر, با رسیدن هالوین, Thriller ۲۵ یازدهمین هفتهٔ متناوب را در صدر جدول کاتالوگ‌های آمریکا گذراند. تا آن موقع، فروش آلبوم در آمریکا ۶۸۸٫۰۰۰ کپی بود، که آن را تبدیل به پر فروش ترین آلبوم کاتالوگی ۲۰۰۸ می‌کند.

در 21 نوامبر 2007 تبلوید های خبری اخباری مبنی بر روی آوردن مایکل جکسن به اسلام در خانهٔ استیو پورکارو به همراه موسیقی دان بریتانیایی کت استیوز (اکنون یوسف اسلام)و تغییر نامش به میکاییل منتشر کردند. اما این گزارش ها توسط خود جکسن تایید نشد. برخی منابع اظهار کردند که او در 2007 در زمانی که برادرش جرمین گفت که او ممکن است مسلمان شود به اسلام روی آورده بود.

به منظور گرامی داشت ۵۰ مین سالگرد تولد جکسن, سونی BMG یک آلبوم مجموعه‌ای بنام King of Pop (پادشاه پاپ) در کشورهای مختلف منتشر نمود. این آلبوم حاوی آثاری از دوران کاری گروهی یا سولوی جکسن می‌شد, که تماما توسط طرفداران انتخاب می‌شدند. سونی یک مگا میکس منتشر نشده توسط جیسون نوینز را نیز به لیست اضافه کرد. طبق انتخاب طرفداران، هر کشور لیست آهنگ‌های منحصر به فرد خود را داشت. با وجود اینکه این آلبوم در آمریکا منتشر نشد, King of Pop در سطح وسیعی از کشورهای جهان در ۱۰جایگاه برتر قرار گرفت, در کشورهای دیگر نیز وارد جدول شد، اما فروش کمتری نسبت به اثار دیگر داشت.

برای وامی که جکسن به ضمانت نورلند (Neverland) گرفته بود, فورتریس حراج این ملک را بررسی کرد, اما سرانجام وام را به کلنی کپیتال LLC فروخت. در نوامبر, جکسن عنوان مزرعهٔ نورلند را به کمپانی مزرعهٔ درهٔ سیکامور LLC تغییر داد. مزرعهٔ درهٔ سیکامور, شراکتی بین جکسن و کلنی کپیتال LLC است. وامی که جکسن بدهکار بود پرداخت شد, او ۳۵ میلیون از این ریسک تجاری بدست آورد. در مارچ ۲۰۰۹, جکسن اعلام کرد که از ۸ جولای, ۱۰ کنسرت ـــ به عنوان «این است» ـــ در O۲ ارینای لندن اجرا خواهد نمود. او در توضیح گفت, «فقط می‌خواستم بگم که این‌ها آخرین اجراهای نمایشی من در لندن خواهد بود. وقتی می‌گم این است, واقعا منظور اینه که این است», و اضافه کرد که این «آخرین فراخوان به پردهٔ نمایش» اوست. به دلیل استقبال بی نظیر مردم تعدادکنسرت‌ها به ۵۰ کنسرت افزایش یافت (تا فوریهٔ ۲۰۱۰) و تمام بلیط‌ها به فروش رفت. فروش بی سابقه بلیط های سری کنسرت های جدید جکسن باعث ثبت چندین رکورد جدید برای او شد. حدود یک میلیون نفر به تماشای این کنسرت‌ها خواهند رفت که بزرگترین استقبال در یک شهر از یک هنرمند در تاریخ است. این کنسرت‌ها همچنین رکورد سریع ترین فروش این تعداد بلیط (در عرض چند ساعت) را در دست دارد. رندی فیلیپس رئیس AEG لایو عنوان کرد که ۱۰ اجرای اول برای جکسن در آمدی معادل تقریبا ۵۰ میلیون یورو به همراه خواهد داشت. رندی فیلیپس اظهار کرد که شرکت برنامهٔ کار سه و نیم ساله با جکسن در نظر دارد از جمله یک تور جهانی آلبوم موسیقی جدید و یک فیلم سه بعدی بر پایهٔ "دلهره آور". جکسون در اوایل جون موزیک ویدئویی که اکنون با نام "پروژهٔ گنبد" شناتخته می‌شوند ساخت این ویدئو اکنون مراحل پایانی تولید را می‌گذراند و تا اواسط جولای آماده خواهد شد.

مایکل جوزف جکسن در تاریخ ۲۹ آگوست ۱۹۵۸، در شهر گری, ایندیانا (شهرک صنعتی در نزدیکی شهر شیکاگو, ایلینویز) در خانواده‌ای از طبقهٔ کارگر متولد شد. پسر جوزف والتر «جو» و کاترین اسکروز استر, او هفتمین فرزند از ده فرزند است. خواهران و برادران او ربی, جکی, تیتو, جرمین, لاتویا, مارلون, رندی و جنت هستند. جوزف جکسن در استخدام معدن آهن بود و اغلب با برادرش لوتر در یک گروه موسیقی R&B به نام فالکونز اجرا می‌کرد. مادر مذهبی جکسن، فرزندش را با باورهای فرقهٔ یهوه (نام خدا در زبان عبری ـــ فرقه‌ای مسیحی) تربیت کرد.

جکسن از اوایل دوران خردسالی مورد سوء استفادهٔ جسمی و روحی پدرش قرار داشت. او کار بی وقفه, شلاق و کلمات رکیک را تحمل می‌کرد. این سوء استفاده ها, زندگی او را در بزرگسالی تحت شعاع قرار داد. در نتیجهٔ یک جر و بحث ـــــ که بعدها مارلون جکسن به آن اشاره کردـــــ جوزف مایکل را از یک پا, سر و ته در هوا نگه داشت و «بارها و بارها با مشت به کمر و پشت او کوبید». جوزف اغلب مچ گیری می‌کرد یا فرزندان پسر را به دیوار فشار می‌داد. یک شب وقتی جکسن خواب بود, جوزف از بیرون خود را به پنجرهٔ اتاق خواب او رساند و در حالی که ماسک ترسناکی بر چهره داشت با جیغ و فریاد وارد اتاق شد. جوزف گفت که می‌خواسته به فرزندانش یاد بدهد که هنگام خواب پنجرهٔ اتاق خواب را باز نگذارند. اما تا سال‌ها بعد از آن, کابوسهای دزدیده شدن از اتاق خواب جکسن را رها نکرد.

جکسن در مصاحبه‌ای با اپرا وینفری در سال ۱۹۹۳، برای اولین بار آشکارا در بارهٔ سوء استفاده‌های دوران کودکی اش سخن گفت. او گفت که در کودکی اغلب از تنهایی می‌گریست و گاهی اوقات با دیدن پدرش بیمار می‌شد یا حالت تهوع به او دست می‌داد. در مصاحبهٔ بسیار معروف دیگری به نام زیستن با مایکل جکسن در سال ۲۰۰۳, او در حالی که در بارهٔ سوء استفاده‌های دوران کودکی اش صحبت می‌کرد چهرهٔ خود را با دست‌هایش پوشاند و گریست. او با یاد آوری جوزف که با کمربندی در دست روی صندلی می‌نشست و او و برادرانش را تمرین می‌داد گفث «اگه تو اونو درست انجام نمی‌دادی، اون اشکتو در می‌آورد، واقعا حالتو می‌گرفت.»

جکسن خیلی زود استعدادش را در موسیقی بروز داد، او در سن پنج سالگی در حضور همکلاسی‌ها و حضار دیگر به مناسبت کریسمس اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۶۴ جکسن و مارلون یکی پس از دیگری به عنوان نوازندگان پس زمینه، با نواختن کونگا و تمبورین، به گروه برادران جکسن ــــ گروهی که توسط جکی، تیتو و جرمین تشکیل شده بودــــ پیوستند. پس از آن جکسن شروع به خواندن در پس زمینه و رقصیدن کرد; در سن هشت سالگی، او و جرمین در جایگاه خواننده‌های اصلی گروه قرار گرفتند و نام گروه به جکسن فایو تغییر کرد. گروه از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ در سطح وسیعی از منطقهٔ مید-وست (Midwest) به اجرای برنامه پرداخت. گروه مکررا در کلوب‌های شبانهٔ سیاهپوستان و کلوپ‌های کوچکی که در کل «چلین سرکت» ((chitlin' circuit نامیده می‌شدند به اجرا پرداخت، جایی که برنامهٔ آن‌ها اغلب مقدمه‌ای برای شروع استریپ تیزها و نمایش‌های مربوط به بزرگسالان بود. در سال ۱۹۶۶، آن‌ها در یک مسابقهٔ استعدادهای مهم محلی، به رهبری مایکل با اجرای آهنگ‌های برتر موتاون و آهنگ «I Got You-I Feel Good» (تو رو بدست آوردم-حس خوبی دارم) جیمز براون، به مقام اول دست یافتند.

جکسن فایو در سال ۱۹۶۷ چندین آهنگ از جمله «Big Boy» (پسر گنده) را برای شرکت نشر استیل تاون ضبط کرد و در سال ۱۹۶۸ با موتاون رکوردز قرارداد بست. بعدها «مجلهٔ رولینگ استون» مایکل جوان را «یک نابغه» با «استعدادهای احاطه گر در موسیقی» توصیف نمود و اشاره کرد که بعد از اینکه مایکل با برادرانش شروع به خواندن و رقصیدن کرد «به سرعت به عنوان ستون اصلی گروه و خوانندهٔ رهبر ظاهر شد». با وجود اینکه مایکل «با صدای زیر یک کودک می‌خواند, اما مثل یک رقصندهٔ بزرگسال حرفه‌ای می‌رقصید و سبک خواندنش انعکاسی از سبک آر- اند- بی(R&B)/ گوسپل هنرمندانی چون سم کوک، جیمز براون، ری چارلز و استیو واندر بود». گروه با چهار تک آهنگ اولش: «I Want You Back» (می خوام برگردی)، «The Love You Save» (عشقی که حفظ می‌کنی)، «ABC» و «I'll Be There»(آنجا خواهم بود), که در جدول ۱۰۰ آهنگ برتر شمارهٔ یک شدند, رکوردی برای خود ثبت کرد. در سال‌های اول حضور جکسن فایو در موتاون، روابط عمومی این شرکت ادعا نمود که جکسن ۹ ساله‌است ــــ دو سال کوچکتر از سن واقعی اش ـــــ تا در نظر مخاطب عام با مزه تر جلوه کند و مردم با او بهتر ارتباط برقرار کنند. جکسن از سال ۱۹۷۲ در کل چهار آلبوم استودیویی سولو (انفرادی) با موتاون منتشر کرد, که Got to Be There (باید برسم اونجا) و بن (Ben) در میان آن‌ها هستند. این کارها به عنوان قسمتی از قرارداد جکسن فایو با موتاون منتشر شدند و تک آهنگ‌های موفقی از جمله Got to Be There و Ben و یک بازسازی از «Rockin' Robin» بابی دی (Bobby Day) تولید شد. فروش گروه از سال ۱۹۷۳ شروع به کاهش کرد, و اعضای گروه به خاطر پافشاری موتاون در خودداری از دادن حق کنترل خلاقانه یا دخالت در تولید آهنگ‌ها به گروه، ناراضی بودند. با وجود این گروه چند اثر جزء چهل آهنگ برتر، شامل «Dancing Machine» (ماشین رقص ـــ جزء پنج تک آهنگ برتر به سبک دیسکو) و «I Am Love» (من عشقم ـــ جزء بیست اثر برتر) را ثبت کرد. جکسن فایو در سال ۱۹۷۵ موتاون را ترک نمود.

 ۱۹۷۶ــ۱۹۸۱: تغییر مکان به سوی اپیک و Off the Wall

جکسن فایو قرارداد جدیدی با CBS رکوردز در ماه جون ۱۹۷۵ امضا کرد و ابتدا به قسمت فیلادلفیا انترنشنال رکوردز و سپس به اپیک رکوردز پیوست. در نتیجهٔ یک مشکل قانونی گروه نام خود را به جکسنز (جکسن‌ها) تغییر داد. بعد از تغییر نام, گروه به اجراهای بین المللی خود ادامه داد و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۴ شش آلبوم دیگر منتشر کرد. از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۴ مایکل جکسن ترانه نویس اصلی گروه بود، او آهنگ‌های موفقی مثل «(Shake Your Body (Down to the Ground)»بدنتو تکون بده (برو پایین))، «This Place Hotel» (اینجا هتل) و «Can You Feel It» (می تونی حسش کنی؟) را نوشت.

در ۱۹۷۸ ,جکسن در نقش مترسک در فیلم موزیکال ویز (The Wiz) به ایفای نقش پرداخت. موسیقی این فیلم توسط کوینسی جونز تنظیم شده بود که در مدت ساخت این فیلم به جکسن پیوست و تهیه کنندگی آلبوم سولوی این خواننده Off the Wall (جدا از بقیه) را پذیرفت. در ۱۹۷۹، بینی جکسن در یکی از تمرینات پیچیدهٔ رقص شکست. عمل جراحی بینی که در نتیجهٔ این حادثه انجام شد موفقیت آمیز نبود و جکسن از مشکلات تنفسی که می‌توانست فعالیت حرفه‌ای او را تحت تاثیر قرار دهد رنج می‌برد. او به دکتر استیو هوفلین معرفی شد که عمل راینوپلاستی (جراحی بینی) دوم و عمل‌های دیگررا در دنباله برای او انجام داد.

جونز و جکسن با همدیگر تهیه کنندگی آلبوم Off the Wall (جدا از بقیه) را بر عهده گرفتند. جکسن، راد تمپرتون از گروه هیت ویو, استیو واندر و پل مک کارتی نوشتن ترانه‌های این آلبوم را بر عهده داشتند. Off the Wall در سال ۱۹۷۹ منتشر شد و اولین آلبومی بود که چهار اثر جزء ده اثر برتر, شامل دو آهنگ در صدر جدول، به نامهای «Don't Stop 'Til You Get Enough)»تا به اندازهٔ کافی گیرت نیومده بس نکن) و «Rock with You» (رقص با تو) عرضه کرد. Off the Wall ردهٔ سوم را در جدول ۲۰۰ آلبوم برتر بدست آورد و تا به حال فروشی به اندازهٔ هفت میلیون سری در آمریکا و ۲۰ میلیون کپی در سراسر دنیا برای آن ثبت شده‌است. در ۱۹۸۰, جکسن به خاطر تلاش‌های فردی اش در عرصهٔ موسیقی، برندهٔ سه جایزه در مراسم جوایز موسیقی آمریکا شد: آلبوم سول/ آر اند بی برگزیده، هنرمند برگزیدهٔ مرد و تک آهنگ برگزیده (برای «Don't Stop 'Til You Get Enough»). همان سال او برندهٔ جوایز هنرمند برتر سیاهپوستان و آلبوم برتر سیاهپوستان از مراسم جوایز موسیقی بیلبورد و یک جایزهٔ گرمی برای بهترین اجرای آوازی آر اند بی هنرمند مرد (برای «Don't Stop 'Til You Get Enough») شد. با وجود موفقیت تجاری آلبوم، جکسن احساس کرد که Off the Wall باید تاثر خیلی بزرگتری می‌داشت و مصمم شد که با انتشار آلبوم بعدی، به نقطه‌ای فراتر از انتظارات دیگران دست یابد. در ۱۹۸۰ جکسن بالانرین سهم از فروش آثار را در صنعت موسیقی برای خود محفوظ کرد: ۳۷٪ از کل فروش آلبوم.

 ۱۹۸۲ــ۱۹۸۵: , "Thriller", «موتاون ۲۵»، ما دنیاییم و فعالیت تجاری

در ۱۹۸۲, جکسن آهنگ «Someone In the Dark» (کسی در تاریکی) را برای کتاب داستان فیلم «E.T. دوستی از سیارهٔ دیگر» تهیه نمود. این قطعه جایزهٔ گرمی بهترین آلبوم برای کودکان را برد. آن سال جکسن آلبوم دوم خود را با اپیک منتشر کرد، Thriller (دلهره آور). آلبوم هشتاد هفته پشت سر هم در میان ده اثر پر فروش جدول ۲۰۰ اثر برتر و ۳۷ هفته از این زمان در جایگاه نخست قرار داشت. نخستین آلبومی که هفت آهنگ در میان ده تک آهنگ اول جدول ۲۰۰ اثر برتر از جمله «Billie Jean» (بیلی جین)، «Beat It» (بزن به چاک), «Wanna Be Starting Something» (می خوای چیزی رو شروع کنی), ثبت کرد. برای Thriller هفده میلیون سری فروش توسط RIAA (سازمان تولیدکنندگان حرفه‌ای آمریکا) در ایالات متحده ثبت شده, که باعث کسب جایگاه الماس دوگانه توسط آلبوم شد. این آلبوم با فروش جهانی که بین ۴۷ تا ۱۰۹ میلیون کپی تخمین زده می‌شود پرفروش ترین آلبوم جهان معرفی شده‌است.

جکسن مناسبات صنعت موسیقی را از نظر چهارجوب هنری، تجاری و در آمد زایی متحول نمود. وکیل او جان برانکا اشاره کرد که جکسن بالاترین حقوق محفوظ را در میان هنرمندان صنعت موسیقی دارا بود; تقریبا دو دلار برای هر آلبوم فروخته شده. او هچنین درآمدهای رکوردشکنی از فروش CD‌ها و همچنین فیلم «ساختن ترلر مایکل جکسن» مستندی که توسط مایکل جکسن و جان لندیس تهیه شد __ بدست می‌آورد. این مستند از نظر مالی توسط MTV پشتیبانی شد و در عرض چند ماه ۳۵۰٫۰۰۰ کپی فروش کرد. این دوره شاهد ظهور محصولات جدیدی مانند عروسک‌های مایکل جکسن که در ماه می‌۱۹۸۴ به قیمت دوازده دلار به بازار آمدند بود. Thriller جزئی از فرهنگ آمریکاست; زندگی نامه نویس جی. رندی تارابورلی توضیح می‌دهد که، «از برخی جهات، فروش ترلر مثل یک کالای لوکس ـــ مانند مجله، عروسک، بلیط یک فیلم پر طرفدارــــ نبود بلکه مانند یک کالای ضروری در هر خانه‌ای پیدا می‌شد.»

گیل فریسن رئیس A&M رکوردز، گفت «تمام صنعت از این موفقیت سود برد». Thriller آلبوم‌ها را در جایگاه مهم تری قرار داد و تعداد زیاد تک آهنگ‌های برترش باعث تجدید نظر در تعداد تک آهنگ‌های عرضه شده از هر آلبوم شد. مجلهٔ تایم نوشت که «موج Thriller بهترین سال‌ها را از زمان اوائل ۱۹۷۸ برای صنعت موسیقی به ارمغان آورد; زمانی که صنعت موسیقی درآمد کلی معادل چهار میلیارد دلار داشت». بطور کلی تایم تاثیر Thrillerرا همانند بازگشت اعتماد به نفس به روح صنعتی که توسط «ویرانه‌های جنبش پانک و سبک فرمالیتهٔ پاپ کامپیوتری» محدود شده بود توصیف کرد. انتشارات, تاثیر جکسن را از این جهت این گونه بیان می‌کند، «ستارهٔ آثار ضبط شده، رادیو، راک ویدئو. گروه نجات تک نفره برای صنعت موسیقی. آهنگسازی که بنیان موسیقی را برای یک دهه می‌گذارد. رقصنده‌ای با گرانقدرترین پاها در مسیر. خواننده‌ای که فراتر از هر سلیقه، سبک و همچنین تعصب نژادی پیش می‌رود». نیویورک تایمز او را یک «پدیده در عرصهٔ موسیقی» خواند و گفت که «در دنیای موسیقی پاپ, مایکل جکسن یک طرف و بقیه در طرف دیگر هستند». طبق گفتهٔ واشنگتن پست, Thriller راه را برای افراد دیگری همچون پرنس باز کرد.

در ۲۵ مارس ۱۹۸۳، جکسن بطور زنده در برنامهٔ ویژهٔ تلویزیونی «موتاون ۲۵: دیروز، امروز، برای همیشه» با برادرانش اجرا نمود و بعد Billie Jean"" را به تنهایی اجرا کرد. او برای اولین بار امضای هنریش ـــ مون واک ـــ را به نمایش گذاشت. در بار اول پخش تلویزیونی این مراسم, ۴۷ میلیون بیننده شاهد اجرای او بودند، و اجرای او با حضور الویس پرسلی و بیتلز در برنامهٔ اد سالیوان مقایسه شد. نیویورک تایمز گفت, «مون واکی که او به شهرت رساند، استعاره‌ای از سبک رقص اوست. او چطور این کار را انجام می‌دهد؟ بعنوان یک تکنسین او یک تردست بزرگ است، یک بیان بی کلام خالص. توانایی او در نگهداشتن یک پا بصورت صاف و ثابت، در حالی که او می‌لغزد، پای دیگرش کمانه می‌زند و به نظر می‌آید که دارد قدم می‌زند نیازمند یک زمانبندی بی نقص است».

در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۴، جکسن دچار یک بد اقبالی شد. ضمن ساخت یک فیلم تبلیغاتی برای پپسی کولا در سالن نمایش بزرگ شراین در لوس آنجلس، موهای او بر اثر خطا در عملیات آتش بازی آتش گرفت و پوست سرش دچار سوختگی درجه سه شد. این حادثه در برابر چشمان سالن لبریز از جمعیت که برای بازسازی یک کنسرت آنجا گرد آمده بودند اتفاق افتاد. این واقعه سوژه‌ای برای کنکاش وسیع توسط رسانه ها، با هدف بهره برداری از همدردی لبریز از احساس مردم با جکسن شد. شرکت پپسی خسارت این حادثه را خارج از دادگاه پرداخت و جکسن یک و نیم میلیون دلاری را که به او پرداخت شده بود به «مرکز سوختگی مایکل جکسن» اهدا کرد. این مرکز، طرح تکنولوژی جدیدی برای کمک به افرادی با سوختگی‌های عمیق بود. اندکی پس از آن، سومین جراحی پلاستیک روی بینی جکسن انجام شد و او خود آگاهانه تر دربارهٔ ظاهرش رفتار کرد.

در ۱۴ مه ‌۱۹۸۴، جکسن به کاخ سفید دعوت شد تا جایزه‌ای را از دستان رئیس جمهور وقت آمریکا رونالد ریگان دریافت کند. جایزه برای قدردانی از حمایت‌های جکسن از حرکت‌های خیریه بر علیه اعتیاد به الکل و مواد مخدر به او داده شد. جکسن در مراسم گرمی ۱۹۸۴، هشت جایزه برد. Thriller برخلاف آلبوم‌های قبلی با یک تور رسمی حمایت نشد، اما در ۱۹۸۴ تور Victory (پیروزی) جکسونز، اکثر آثار سولوی جدید جکسون را برای بیش از دو میلیون تماشاچی در آمریکا به نمایش گذاشت. او سهم پنج میلیونی خود را از این تور به خیریه بخشید.

جکسن تک آهنگ خیریهٔ «We Are the World» (ما دنیاییم) را با همکاری لاینول ریچی نوشت، این آهنگ برای جمع آوری کمک برای مبارزه با فقر در آفریقا و آمریکا در سراسر دنیا منتشر شد. او یکی از ۳۹ مشاهیری بود که در این اثر به اجرا پرداختند. این تک آهنگ یکی از پرفروش ترین تک آهنگ‌های تمام دوران‌ها شد و با فروشی نزدیک به ۲۰ میلیون کپی، میلیون‌ها دلار برای رهایی مردم از قحطی و گرسنگی مهیا نمود. این اولین باری بود که جکسن به عنوان یک خیر دیده می‌شد.

هنگامی که جکسن همراه با پل مک کارتی روی دو تک آهنگ برتر «The Girl Is Mine» (دختره مال منه) و «Say Say Say» (بگو بگو بگو) کار می‌کرد، روابط این دو دوستانه شد، و به دلایل مختلف یکدیگر را ملاقات می‌کردند. در یک گفتگو، مک کارتی از میلیون‌ها دلاری که از کاتالوگ‌های موسیقی عایدش می‌شد حرف زد; او تقریبا سالی ۴۰ میلیون از آهنگ‌های هنرمندان دیگر درآمد داشت. بنابراین جکسن فعالیت‌های تجاری خرید, فروش, و شراکت در حقوق آثار موسیقی را آغاز نمود. کمی بعد کاتالوگ نورثرن سانگز (Northern Songs) به فروش گذاشته شد، یک کاتالوگ موسیقی حاوی هزاران آهنگ، از جمله کاتالوگ گروه بیتلز و آهنگ‌هایی از الویس پرسلی.

جکسن فورا به کاتالوگ علاقمند شد، اما به او گوش زد کردند که رقابت خیلی فشرده خواهد بود، او با هیجان دور و بر اتاق جست وخیز کرد، در حالی که می‌گفت، «برام مهم نیست. من اون آهنگ‌ها رو می‌خوام. اون آهنگا رو برام بخر برانکا (وکیلش)». برانکا با وکیل پل مک کارتی تماس گرفت، وکیل مک کارتی در پاسخ اعلام کرد که موکلش علاقه‌ای به قیمت دادن ندارد چون «خیلی گران است». بعد از آنکه جکسن چانه زنی‌ها را با طرفین شروع کرد, مک کارتی تغییر عقیده داد و سعی کرد که یوکو انو را با خود همراه کند، اما او نپذیرفت، بنابراین مک کارتی کنار کشید. سرانجام در چانه زنی‌ها که ده ماه به طول انجامید جکسن بقیهٔ رقبا را از میدان به در کرد. وقتی مک کارتی فهمید گفت، «من فکر می‌کنم اینجور کارا زیر آبی رفتنه. اینکه دوست کسی باشی و بعد اون چیزی رو که روش ایستاده، از زیر پاش بکشی». به‌دنبال این بیانیه زندگی نامه نویس جی. رندی. تارابورلی مشاهده کرد که مک کارتی خود میلیون‌ها دلار درآمد از موسیقی هنرمندان دیگر بدست می‌آورد. از این جهت او سرمایهٔ بیشتری نسبت به جکسن داشت. او می‌توانست قیمت آخر را بدهد و کار را تمام کند و دیگر بخاطر مالکیت جکسن بر کاتالوگ دچار فشار مالی نشود.

 ۱۹۸۶ــ۱۹۹۰: شایعات و جنجالهای رسانه‌ای، جلوهٔ ظاهری، بد، زندگی نامه به قلم خودش و فیلم‌ها

در ۱۹۸۶، رسانه‌های شایعه پرداز (تبلویدها)، داستانی منتشر کردند که ادعا می‌کرد جکسن برای حفظ جوانی در زیر چتر اکسیژن پر فشار می‌خوابد: تصویری از او، درحالی که زیر یک جعبهٔ شیشه‌ای دراز کشیده بود همراه با خبر منتشر شد. با وجود اینکه این ادعا نادرست بود، جکسن خود به این داستان جعلی پر و بال داد. او در حال تبلیغات برای فیلم جدیدش «کاپیتان EO» بود و می‌خواست تصویری علمی تخیلی از خود ارائه دهد. او برای پیدا کردن ظاهری عضلانی، یک فرو رفتگی روی چانه اش قرار داد. سپس در فیلم سه بعدی فرانسیس فورد کاپولا، «کاپیتان EO» به ایفای نقش پرداخت. این فیلم گران ترین فیلم کوتاه در آن زمان بود، و بعدا جزئی از پارک‌های تفریحی دیزنی شد. دیزنی لند فیلم را به مدت ۱۱ سال در قسمت سرزمین فردا نمایش داد، در حالی که والت دیزنی ورلد این اثر را در قسمت پارک تفریحی اپکات (Epcot) از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ به نمایش در آورد. جکسن یک شامپانزهٔ دست آموز بنام بابلز خرید و با او دوست شد. این رفتار جنبه‌ای غیر متعارف از شخصیت او را نشان می‌داد. در سال ۲۰۰۳، خواننده ادعا کرد که بابلز از دستشویی او استفاده می‌کرد و اتاق خوابش را تمیز می‌نمود. بعدا گزارش شد که جکسن استخوان‌های مرد فیل نما را خریداری کرده‌است. این خبر کذب بود, اما داستانی بود که باز خود جکسن در اختیار رسانه‌های شایعه پرداز قرار داده بود. این داستان‌ها الهام بخش ساخت لقب توهین آمیز «جکوی خل و چل» (Wacko Jacko) شد. این لقب در سال بعد به گوش جکسن رسید و در نهایت برای او بسیار بسیار ناخوشایند بود. او با فهمیدن اشتباهش از درز دادن داستان‌های ساختگی به رسانه‌ها دست برداشت. اما به خاطر سودی که به جیب رسانه‌ها سرازیر می‌شد، آن‌ها خودشان شروع به انتشار داستان‌های ساختگی کردند.

پوست جکسن در تمام دوران کودکی و نوجوانی اش به رنگ قهوه‌ای متوسطی بود, اما از اوایل دههٔ هشتاد، رنگ پوست او روشن تر شد. این تغییر بطور وسیعی تحت پوشش رسانه‌ها قرار گرفت, از جمله شایعه‌هایی که ادعا می‌کردند جکسن پوست خود را سفید می‌کند. در اواسط دههٔ هشتاد، تشخیص داده شد که جکسن مبتلا به برص و لوپوس است؛ جکسن مبتلا به لوپوس خفیف است، اما هر دوی این بیماری‌ها او را حساس به نور خورشید می‌کنند. شیوهٔ درمانی که جکسن برای این بیماری‌ها استفاده می‌کند باعث روشن تر شدن پوست او می‌شود، و با گریم پن کیکی که برای پوشاندن لکه‌ها و یکدست کردن رنگ پوستش اجرا می‌شود، پوست او می‌تواند خیلی روشن به نظر برسد. شکل چهره‌اش هم تغییر کرده است؛ چند جراح نظر داده‌اند که او چند عمل جراحی بینی، جراحی پیشانی، نازک کردن لب و یک جراحی گونه را پشت سر گذاشته‌است. تغییرات چهرهٔ او تا قسمتی بخاطر کاهش وزن شدید بود. در اوایل دههٔ هشتاد بدن جکسن بخاطر تغییر در رژیم غذایی و تمایلش برای داشتن «بدن یک رقصنده» قلمی تر شد. شاهدان اظهار کرده‌اند که جکسن اغلب سرگیجه داشت و به نظرشان او در مورد چگونه به نظر رسیدن بدنش وسواس پیدا کرده بود؛ برخی افراد حرفه‌ای در زمینهٔ علم پزشکی بطور علنی بیان کرده‌اند که طبق عقیدهٔ آن‌ها خواننده سندروم دیسمورفی بدنی دارد، شرایط ذهنی که در آن بیمار نمی‌داند دیگران دربارهٔ او چه نظری دارند.

چرا که نه، فقط به مردم بگو که من یه فضایی از مریخ هستم. به اونا بگو که من مرغ زنده می‌خورم و نصفه شبا رقصای جادویی می‌کنم. اونا هر چی که تو بگی باور می‌کنن، چون تو یه گزارشگری. اما اگه من، مایکل جکسن، می‌خواستم بگم، «من یه فضایی از مریخم. مرغ زنده می‌خورم و نصفه شبا رقصای جادویی می‌کنم»، مردم می‌گفتن، «اوه، پسر، اون مایکل جکسن خله. عقلش پاره سنگ ور می‌داره. یه حرف لعنتی درست حسابی از دهنش بیرون نمی‌یاد».

ــــ مایکل جکسن

صنعت در انتظار یک موفقیت برجستهٔ دیگر بود، بنابراین توقعات بسیار بالایی در مورد Bad (بد ــ۱۹۸۷)، اولین آلبوم جکسن بعد از پنج سال وجود داشت. Bad فروش کمتری نسبت به Thriller داشت، اما همچنان یک موفقیت تجاری قدرتمند بود. این آلبوم در ایالات متحده, هفت تک آهنگ برتر ارائه داد، که پنج تای آن‌ها («I Just Can't Stop Loving You» (فقط نمی‌تونم دوست داشتنت رو مهار کنم), "Bad" (بد), «The Way You Make Feel» (حسی که تو به من می‌دی), «Man in the Mirror» (مردی در آینه), «Dirty Diana» (دایانای کثیف) در صدر جدول ۱۰۰اثر برتر قرار گرفتند, بیشتر از هر آلبوم دیگری. تا سال ۲۰۰۸, فروش این آلبوم به ۳۰ میلیون کپی در سراسر جهان رسید, که ۸ میلیون سری آن در ایالات متحده بود.

تور جهانی Bad در روز ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۷ آغاز شد و در۱۴ ژانویهٔ ۱۹۸۹ به پایان رسید. تنها در ژاپن، بلیط‌های ۱۴ کنسرت به طور کامل به فروش رفت و ۵۷۰٫۰۰۰ تماشاگر را جلب نمود، تقریبا سه برابر رکورد قبلی که تعداد برابر ۲۰۰٫۰۰۰ نفر در یک تور بود. هنگامی که تمام بلیط‌های هفت کنسرت در استادیوم ومبلی با ۵۰۴٫۰۰۰ تماشاچی به فروش رفت و درآمدی معادل ۱۲۵ میلیون دلار عاید شد، جکسن رکورد جهانی گینس را شکست. در طول سفر، او کودکان بی بضاعت را رایگان برای دیدن کنسرت دعوت می‌کرد و کمک‌هایی به بیمارستان ها, یتیمخانه‌ها و جاهای دیگر اهدا می‌نمود.

در ۱۹۸۸، او اولین زندگینامه به قلم خود، MoonWalk (قدمی در ماه) را نوشت، که تکمیلش چهار سال به طول انجامید. جکسن از دوران کودکی‌اش، تجربیاتش در جکسن فایو و سوء استفادهایی که در دوران کودکی از آن رنج برد، سخن گفت. او همچنین دربارهٔ جراحی پلاستیک صحبت کرد، و گفت که او دو جراحی روی بینی اش انجام داده و یک فرورفتگی هم روی چانه اش ایجاد کرده‌است. در کتاب، او تغییر شکل چهره اش را بر اثر بلوغ, کاهش وزن، رژیم غذایی منحصر به سبزیجات, تغییر در مدل مو و نورپردازی صحنه دانست. Moon Walk در مکان اول لیست پرفروش‌های نیویورک تایمز قرار گرفت. این موسیقیدان سپس فیلمی بنام Moonwalker (ماه پیما) منتشر کرد، که حاوی پشت صحنه، موزیک ویدئو و یک فیلم مستقل، که جکسن و جو پسی در آن ایفای نقش نمودند بود. Moonwalker از همان ابتدا در رتبهٔ اول جدول برترین موزیک ویدئو کاست‌ها قرار گرفت، و برای ۲۲ هفته در آنجا ماند. سرانجام جای خود را به Michael Jackson: The Legend Continues (مایکل جکسن: افسانه ادامه دارد) داد.

در مارس ۱۹۸۸، جکسن زمینی در نزدیکی سانتا ینز, کالیفرنیا, خریداری کرد تا ملک نورلند (Neverland) خود را با هزینه‌ای معادل ۱۷ میلیون دلار در آنجا بسازد. وسعت این ملک شخصی ۱۱ کیلومتر مربع (۲٫۷۰۰ اکر) است, جکسن نورلند را با چندین چرخ فلک, یک باغ وحش غیر متعارف, یک سالن سینما و چهل نگهبان تکمیل کرد. در سال ۲۰۰۳، این ملک را ۱۰۰ میلیون دلار ارزش گذاری کردند. در ۱۹۸۹، درآمد سالانهٔ او از فروش آلبوم ها، محصولات وابسته و کنسرت‌ها تنها برای همان سال, ۱۲۵ میلیون، تخمین زده شد. کمی بعد، جکسن اولین غربی بود، که در یک تبلیغات تلویزیونی برای تلویزیون روسیه ظاهر شد.

موفقیت جکسن باعث شد که لقب سلطان پاپ «را دریافت کند، عنوانی که ایده‌اش از الیزابت تیلر، بازیگر و دوست جکسن آمد، تیلر هنگامی که جایزهٔ «هنرمند» دهه را در ۱۹۸۹ به او تقدیم می‌کرد، جکسن را»سلطان حقیقی پاپ، راک و سول«خواند. برای قدردانی از اثراتی که جکسن بر دههٔ هشتاد گذاشت، رئیس جمهور جرج H. W. بوش (‌George H. W. Bush) جایزهٔ مخصوص »هنرمند دهه«ی کاخ سفید را به او تقدیم کرد؛ بوش جکسن را به خاطر«عظمت محبوبیتش» تحسین نمود. از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰، جکسن ۵۰۰٫۰۰۰ دلار به بنیاد یونایتد نگرو کالج بخشید و تمام سود بدست آمده از تک آهنگ «Man in the Mirror» نیز وقف خیریه شد.

اجرای زندهٔ «You Were There» (تو اونجا بودی) توسط جکسن در شصتمین سال روز تولد سمی دیویس پسر (Sammy Davis Jr.) نامزد دریافت جایزه در مراسم جوایز تلویزیون آمریکا (امی) شد.

۱۹۹۱ ــ۱۹۹۲: Dangerous و سوپر باول

در مارس ۱۹۹۱، جکسن قراردادش را با سونی به ارزش ۶۵ میلیون دلار تمدید نمود; ارزش این قرارداد در آن زمان رکوردشکن بود. جکسن هشتمین آلبومش Dangerous (خطرناک) را در سال ۱۹۹۱ منتشر کرد. تا ۲۰۰۸، Dangerous هفت میلیون سری در داخل آمریکا و ۳۰ میلیون کپی در سراسر دنیا فروش کرده‌است. آمار فروش Dangerous نسبت به Bad سریعتر بالا رفت. در آمریکا، تک آهنگ اول آلبوم «Black or White» (سیاه یا سفید) پرفروش ترین اثر از این آلبوم بود، و به جایگاه شمارهٔ یک جدول ۱۰۰ اثر برتر دست یافت و هفت هفته آنجا ماند، این اثر عملکردی مشابه در جداول فروش نقاط دیگر دنیا داشت. تک آهنگ دیگر آلبوم «Remember the Time» (زمانی رو بیاد بیار) در آمریکا به مدت ۸ هفته در میان ۵ جایگاه نخست بود، و در جایگاه سوم جدول ۱۰۰ تک آهنگ برتر قرار گرفت. در ۱۹۹۳، جکسن این آهنگ را در مراسم جوایز سول ترین (Soul Train Awards) بر روی صندلی چرخدار اجرا نمود, و در توضیح گفت که در تمرینات آسیب دیده. در بریتانیا و بخش‌های دیگری از اروپا، «Heal the World» (دنیا رو شفا بده) پرفروش ترین اثر از آلبوم بود; این اثر ۴۵۰٫۰۰۰ کپی در بریتانیا فروخت و در ۱۹۹۲ به مدت پنج هفته در جایگاه دوم جدول قرار گرفت.

جکسن بنیاد هیل- د- ورلد (دنیا را شفا بده) را در ۱۹۹۲ بنیانگذاری کرد. سازمان خیریه‌ای که کودکان بی بضاعت را به ملک جکسن می‌آورد، تا از پارک تفریحی که جکسن بعد از خرید ملک در آنجا ساخته بود بطور رایگان استفاده کنند. این بنیاد همچنین میلیون‌ها دلار برای کمک به کودکان بیمار و جنگ زده به نقاط مختلف کرهٔ زمین فرستاد. تور جهانی Dangerous در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۲ آغاز شد، و در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳ خاتمه یافت. جکسن در ۶۷ کنسرت برای ۳٫۶ میلیون نفر برنامه اجرا کرد. تمام درآمد حاصل از این کنسرت‌ها به بنیاد هیل- د- ورلد منتقل, و باعث جمع آوری میلیون‌ها دلار برای کمک به مردم شد. او حق پخش تلویزیونی تور جهانی Dangerous خود را در ازای ۲۰ میلیون دلار به HBO فروخت، یک قرارداد رکورد شکن که رکوردش تا به حال پا برجاست. بعد از بیماری و مرگ رایان وایت, جکسن به جلب توجه عموم به HIV/AIDS کمک کرد, بیماری که در آن زمان هنوز جنجال برانگیز بود. او در مراسم آغاز ریاست جمهوری بیل کلینتون بطور علنی تقاضا کرد که بودجه بیشتری برای کمک به بیماران مبتلا به ایدز و تحقیقات مربوط به این بیماری اختصاص داده شود.

در یک بازدید مشهور از آفریقا, جکسن از چند کشور بازدید به عمل آورد، که گابون و مصر در میان آن‌ها بودند. اولین توقف او در گابون با استقبال جمعیت ۱۰۰٫۰۰۰ نفری همراه بود، که لباس‌ها و علائم بومی به تن کرده بودند، برخی از آن‌ها علائمی در دست داشتند که معنی می‌شد: «به خانه خوش آمدی مایکل». در سفرش به ساحل عاج, رئیس قبیله بر سر او تاجی نهاد و او را «سلطان سانی» نامید. سپس او از بزرگان و دولتمردان به فرانسوی و انگلیسی تشکر کرد، اسناد رسمی پادشاهی خود را امضا نمود و در حالی که رقص‌های رسمی را نظاره می‌کرد، روی تخت پادشاهی از طلا نشست.

یکی از برترین اجراهای جکسن که به شدت مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، در وقت استراحت بین دو نیمهٔ سوپر باول XXVII به روی صحنه آمد. در شروع اجرا، جکسن به روی صحنه پرتاب شد در حالی که آتش بازی ها، پشت سرش آرام می‌گرفتند. از هنگامی که پاهایش به روی سکو رسید، بدون هیچ احساسی «با مشت‌های گره کرده مثل یک مجسمهٔ با شکوه» آنجا ماند، یک عینک آفتابی و لباس ارتشی با رنگهای طلایی و سیاه بر تن داشت; و در حالی که مردم هلهله می‌کردند، برای چند دقیقه کاملا بی احساس ماند. سپس به آرامی عینک آفتابی‌اش را برداشت، آن را دور انداخت و شروع به خواندن و رقصیدن کرد. روتین او شامل چهار آهنگ: "Jam" (جمع بشید)، «Billie Jean» ،«Black or White»، و «Heal the World» بود. این اولین مسابقهٔ سوپر باول بود که تعداد تماشاگرانش از زمان نمایش بین دو نیمه رو به افزایش گذاشت، و تنها در آمریکا، ۱۳۵میلیون نفر به تماشای آن نشستند; آلبوم Dangerous جکسن ۹۰ پله در جدول آلبوم‌ها صعود کرد.

در سی و پنجمین مراسم سالانهٔ جوایز گرمی در لوس آنجلس، «جایزهٔ اسطورهٔ زنده» به جکسن داده شد. «Black or White» نامزد جایزهٔ بهترین اجرای آوازی و "Jam" در دو رشته نامزد شد: بهترین اجرای آوازی آر- اند- بی و بهترین آهنگ آر- اند- بی.

 ۱۹۹۳ــ۱۹۹۴: اتهامات سوء استفادهٔ جنسی و ازدواج

در فوریهٔ ۱۹۹۳، جکسن در مصاحبه‌ای با اپرا وینفری به مدت ۹۰ دقیقه شرکت کرد، اولین مصاحبهٔ او از سال ۱۹۷۹. هنگامی که از بدرفتاریهای پدرش از او در دوران کودکی صحبت می‌کرد عضلات چهره‌اش منقبض می‌شد; او باور داشت که بیشتر سال‌های دوران کودکی‌اش را از دست داده، و تصدیق کرد که در کودکی اغلب از تنهایی می‌گریست. او شایعات اخیر مبنی بر اینکه او استخوان‌های مرد فیل نما را خریده و یا اینکه زیر چتر اکسیژن پرفشار می‌خوابد را رد نمود. همچنین نظرات مربوط به اینکه او پوستش را سفید کرده را منتفی دانست، و برای اولین بار تصدیق کرد که مبتلا به ویتیلایگو است. ۹۰ میلیون آمریکایی به تماشای این مصاحبه نشستند، و این برنامه چهارمین برنامهٔ پر بینندهٔ غیر ورزشی در تاریخ آمریکا شد. این برنامه بحث و کنجکاوی عمومی دربارهٔ ویتیلایگو ایجاد کرد، عارضه‌ای تا آن زمان تقریبا شناخته نشده بود. Dangerous بیش از یکسال بعد از انتشارش، دوباره در میان ۱۰ آلبوم پرفروش جدول قرار گرفت.

اما در بیست و چهارم آگوست سال 1993 و درست در هنگام اجرای تورهای Dangerous , اتفاق غیر منتظره‌ای رخ داد و مایکل جکسن توسط پسری ۱۳ ساله بنام جوردن چندلر و پدرش ایوان چندلر به سوءاستفادهٔ جنسی از کودکان متهم شد. رابطه دوستی بین جکسن و ایوان چندلر فرو پاشید. کمی بعد از آن، صدای ایوان چندلر در یک مکالمهٔ تلفنی ضبط شد که در در کنار سخنان دیگر می‌گفت, «اگه این کارو بکنم دوران بزرگ من شروع می‌شه. ممکن نیست ببازم. هر چی بخوام گیرم می‌یاد و اونا تا ابد نابودن.... این پایان کار مایکله». یک سال بعد از آشنایی آن ها, جردن چندلر تحت تاثیر یک مسکن مشکوک, به پدرش گفت که جکسن اندام جنسی او را لمس نموده‌است. تیم‌های قانونی ایوان چندلر و جکسن وارد کار شدند, سپس شروع به چانه زنی کردند تا قضیه را با یک توافق مالی فیصله دهند، اما توفیقی حاصل نشد; چانه زنی توسط چندلر شروع شد، او بر سر مبلغ چانه می‌زد، اما جکسن نیز در رد درخواست‌های او چند پیشنهاد داد. سپس جردن چندلر به یک روانپزشک و بعدا به پلیس گفت که او و جکسن موقعیت‌های بوسیدن, خود ارضایی و ارضای جنسی با دهان را با هم تجربه کرده‌اند، او همچنین جزئیات تصویری، از آنچه ادعا می‌کرد اندام جنسی خواننده‌است ترسیم نمود.

تحقیقات رسمی شروع شد، مادر جردن چندلر مصر بود که خطایی از طرف جکسن نبوده‌است. نورلند تفتیش شد; بچه‌ها و تعداد زیادی از خویشاوندان، اینکه او بچه باز باشد را مصرانه رد کردند. وضعیت جکسن وقتی بدتر شد که خواهر بزرگترش لاتویا جکسن او را به بچه باز بودن متهم کرد, بیانیه‌ای که لاتویا بعدا پس گرفت. جکسن قبول کرد که در خانه اش از بدن برهنهٔ او بمدت ۲۵ دقیقه تفتیش به عمل بیاید. این تفتیش به منظور بررسی وجود تطابق دقیق, با تصویر ارائه شده از طرف جردن چندلر انجام شد. دکترها اتفاق نظر داشتند که برخی شباهت‌های قوی وجود دارد، اما بطور قطعی هم نظیر نیست. جکسن بیانیه‌ای پر احساس در بارهٔ آنچه در جریان بود منتشر کرد; او اعلام بی گناهی نمود، از آنچه به عنوان پوشش غرض ورزانهٔ رسانه‌ای نام برد انتقاد کرد و از تفتیش بدنش سخن گفت.

جکسن برای مقابله با استرس اتهاماتی که به او وارد شده بود، شروع به استفاده از مسکن ها، والیوم، زاناکس و آتیوان کرد. تا پاییز ۱۹۹۳، جکسن به داروها اعتیاد پیدا کرده بود. وضعیت سلامتی جکسن تا حدی به وخامت گذاشت که او یاد آوری تور جهانی Dangerous خود را کنسل نمود و چند ماهی به یک مرکز درمان اعتیاد رفت. استرس اتهامات باعث شد که جکسن از غذا خوردن دست بردارد, و وزن بسیار زیادی از دست بدهد. بخاطر سلامتی در حال افول او, دوستان و مشاوران قانونی کنترل روند دفاع و اوضاع مالی او را بر عهده گرفتند; آن‌ها از او می‌خواستند که به توافق خارج از دادگاه جواب مثبت دهد، چون باور داشتند که در صورت برگزاری جریان طولانی مدت دادگاه ها، جکسن دوام نخواهد آورد.

واکنش رسانه‌های شایعه پرداز به اتهامات مطرح شده، جکسن را در شرایط نامطلوبی قرار داد. کارشکنی‌های رسانه‌ها و چگونگی پوشش وقایا توسط آن‌ها، شامل استفاده از سرتیتر‌های تحریک آمیز برای جلب خوانندگان و رهگذران در حالی که خود متن با سرتیتر مطابقت نداشت, پذیرفتن داستان‌های افرادی که برای پول به جکسن تهمت دست داشتن در فعالیت‌های مجرمانه می‌زدند, پذیرفتن اطلاعات معتبر جلوه داده شده که از تحقیقات پلیس به بیرون درز داده شده بود در ازای پول, استفادهٔ غرض ورزانه از عکس‌های جکسن در بدترین وضعیت ظاهری اش، کمبود واقع گرایی و استفاده از سر تیترهایی که به شدت گناهکار بودن جکسن را تلقین می‌کرد بود. در یک ژانویه ۱۹۹۴ جکسن با خانوادهٔ چندلر و تیم حقوقی آن‌ها به مبلغ ۲۲ میلیون دلار در خارج از دادگاه به توافق رسید. بعد از توافق، جردن چندلر از همکاری با تحقیقات جنایی پلیس خودداری نمود. جکسن هرگز دستگیر نشد و پرونده با اعلام این که شواهد کافی در دست نیست بسته شد.

بعدا در همان سال، جکسن با خواننده و ترانه نویس لیزا ماریا پرسلی دختر الویس پرسلی، ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۷۵، در یکی از گردهمایی‌های فامیلی جکسن در (هتل و کازینوی بزرگ MGM|MGM گرند)، برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند و در اوایل سال ۱۹۹۳، توسط یک دوست مشترک دوباره با هم مرتبط شدند. آن‌ها هر روز تلفنی با هم صحبت می‌کردند. وقتی اتهامات سوء استفادهٔ جنسی از کودکان علنی شد، جکسن به حمایت عاطفی لیزا ماریا وابسته شد; او در جریان سلامتی رو به افول جکسن و اعتیاد او به داروها قرار داشت. لیزا ماریا توضیح داد که، «من باور داشتم که اون هیچ کار نادرستی انجام نداده و اینکه به اون به ناحق تهمت زدن و بله من کم کم مجذوب اون شدم. می‌خواستم نجاتش بدم. احساس کردم می‌تونم این کارو بکنم». در یک تماس تلفنی که جکسن با لیزا ماریا برقرار کرده بود، لیزا او را خیلی بالا، متزلزل و در هپروت توصیف کرد. کمی بعد، او سعی کرد که جکسن را متقاعد کند که اتهامات را خارج از دادگاه حل و به یک مرکز درمان اعتیاد مراجعه کند. بعدها جکسن هر دو را انجام داد. نزدیک پاییز ۱۹۹۳, جکسن تلفنی به لیزا ماریا پیشنهاد داد، او گفت، «اگه ازت بخوام که با من ازدواج کنی, اینکارو می‌کنی؟» پرسلی و جکسن به طور خصوصی در دومینیکن ریپابلیک ازدواج کردند, طرفین تا دو ماه ازدواجشان را انکار نمودند. ازدواج، از زبان لیزا, «زندگی یه زوج ازدواج کرده....که از نظر جنسی فعاله» بود. در آن زمان، رسانه‌های شایعه پرداز عنوان کردند که این ازدواج حقه‌ای برای سرپا نگه داشتن چهرهٔ مردمی جکسن در پرتو اتهامات قبلی سوء استفادهٔ جنسی است. جکسن و پرسلی کمتر از دوسال بعد از یکدیگر جدا شدند، آن‌ها دلیل جدایی را اختلافات غیر قابل حل اعلام کردند و ارتباطشان دوستانه باقی ماند.

در اوایل دهه هشتاد میلادی، او به عنوان برترین نماد موسیقی پاپ، و اولین سرگرمی ساز آمریکایی آفریقایی تبار شناخته شد که موج قدرتمند و ساختار شکنی عمیقی را بنیانگذاری نمود، آغاز این موج از شبکهٔ MTV بود. محبوبیت موزیک ویدئوهای او مثل «بیلی جین»، «بزن به چاک» و «Thriller» (دلهره آور)، باعث تحول ساختار موزیک ویدئو به صورت یک فرم هنری و ابزار تبلیغاتی شد، و شبکهٔ تازه تاسیس MTV را به شهرت رساند. در دههٔ نود نیز ویدئوهایی مثل «Black or White» و «Scream»، آثار جکسن را به طور مداوم در لیست برنامه‌های اصلی MTV قرار داد. جکسن با اجراهای روی صحنه و موزیک ویدیوهایش، حرکات تکنیکی پیچیدهٔ رقص مثل روبات و مون واک را به محبوبیت رساند. شیوهٔ منحصر به فرد او در موسیقی و سبک آوازش، تعداد بیشماری از هنرمندان هیپ هاپ، پاپ و آر اند بی معاصر را تحت تاثیر قرار داده‌است.

او توسط بنیاد و تک آهنگ‌های خیریهٔ خود، و پشتیبانی ۳۹ جنبش خیرخواهانه، میلیون‌ها دلار برای اهداف خیریه وقف یا جمع آوری کرد. با این وجود ابعاد دیگر زندگی شخصی او، همچون ظاهردر حال تغییر و رفتارش, سبب ایجاد جنجال‌های غرض ورزانه‌ای شد که به چهرهٔ مردمی او صدمه زد. او در سال ۱۹۹۳ متهم به سوء استفادهٔ جنسی از کودکان شد. اما پلیس تحقیقات جنایی را به دلیل عدم وجود شواهد کافی متوقف نمود و جکسن هرگز دستگیر نشد. پس از آن او دوبار ازدواج کرد، پدر سه فرزند شد و تمام این‌ها جنجال بیشتری ایجاد نمود. از اوایل دهه نود نگرانی‌هایی دربارهٔ وضعیت سلامتی او وجود داشت و از اواخر دهه نود اخبار ضد و نقیضی در بارهٔ وضعیت مالی این خواننده گزارش می‌شد. در سال ۲۰۰۵ جکسن بدلیل اتهامات بیشتری مربوط به سوء استفادهٔ جنسی و چند اتهام دیگر محاکمه و تبرئه شد.

در روز ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ پزشک شخصی اش او را در حالی که بیهوش بود بر روی تختش یافت. او به سرعت به بیمارستان انتقال یافت اما با وجود تلاش تیم پزشکی برای بازگرداندن تنفس او، مُرد. در این زمان او در حال آماده شدن و تمرین برای یک سری 50 تایی از کنسرت ها به نام "این است" که قرار بود در لندن برگزار شود بود.

او جزو تعداد معدودی از هنرمندان است که برای بار دوم به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافته است. از دستاوردهای دیگر او می‌توان به ثبت رکوردهای بیشمار در لیست رکوردهای جهانی گینس، از جمله عنوان "موفق ترین سرگرمی ساز تمام دوران هاً, ۱۳ جایزهٔ گرمی, ۱۳ تک آهنگ شمارهٔ یک سولو__ بیشتر از هر هنرمند مرد دیگری از زمان پایه گذاری جدول صد اثر برترــــ و فروش بیش از ۷۵۰ میلیون واحد در سراسر جهان اشاره کرد. در صنعت موسیقی جایزه‌ای نمانده که جکسن به خانه نبرده باشد. همچنین او یک تاجر بسیار زیرک است, بسیاری او را یک نابغه در تجارت توصیف کرده‌اند و هیچ هنرمندی از نظر وسعت توانایی کنترل امور مالی و تجاری با او قابل مقایسه نیست. تقریبا چهار دهه‌است که کنکاش‌های بسیار موشکافانه در زندگی خصوصی جکسن همراه با دوران فعالیت درخشانش، او را جزئی از فرهنگ مردمی کرده‌است. او به عنوان یکی از مشهورترین مردان جهان شناخته می‌شود.

هيچ وقت با خودت فکر کرده اي که انتهاي اين عشق ها چيست خرد شدن معشوقه هاي بي پروا و کم سو شدن اميدهاي پوشالي و چيزي که آغاز شد بايد پايانش را هم باور داشت.

                           تو را به جای همه ی مردمانی که نشناختم دوست میدارم

                            تو را به جای همه ی روزگارانی که نمیزیستم دوست میدارم

                            برای خاطرعطرنان گرم وبرفی که آب میشودوبرای نخستین گلها

                               تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

                      تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمیدارم دوست میدارم !!!

                                بودنم را هیچ کس باور نداشت
                     هیچ کس کاری به کار من نداشت
                     بنویسید بعد مرگم روی سنگ قبرم
                     با خطوطی نرم زیبا وقشنگ
                     انکه خوابیده در این گور سرد
                     بودنش را هیچ کس باور نکرد

کاش می دونستی چقدر دلم بهانه تو را میگیره هر روز

کاش می دونستی چقدر دلم هوای با تو بودن را کرده

کاش می دونستی چقدر دلم از این روزهای سرد

بی تو بودن گرفته

کاش می دونستی چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمهات

گرمی نفسهات، مهربانی صدات تنگ شده

کاش می دونستی چقدر دلواپس تو‌ام

کاش می دونستی چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

و چقدر به حضورت محتاجم

و همیشه از خودم می پرسم

این همه که من به تو فکر کنم

تو هم به من فکر می کنی؟

می دونم هستی !!!!!!!!

امشب شب قدر واسه منم دعا کنید.

ديگر كسي نمانده و تنها تو با مني

رفتند از برم همه اما تو با مني

بار سفر به مقصد خورشيد بسته ام

اين سايه است در پي من يا تو با مني ؟

در اين كوير تشنه سيراب از عطش

با سينه اي به وسعت دريا تو با مني

سمت خداست عقربه ي چشمهاي تو

ديگر چه جاي قبله نما تا تو با مني

با من بمان كه در دل اين دشت پر هراس

تنها تر از خدايم و تنها تو با مني

بسترم صدف خالی یک تنهایی است و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری.